Από τις 18/4 έως τις 30/5 διεξήχθη με επιτυχία η εντέκατη ετήσια διοργάνωση του κύκλου συναυλιών «Εαρινές Μελωδίες στην Κηφισιά». Η ολοκλήρωση του προγράμματος σηματοδοτήθηκε με ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον ρεσιτάλ πιάνου του αξιόλογου σολίστ Παύλου Σιφναίου στην αίθουσα «Δήμαρχος Βασ. Γκατσόπουλος» του Δημαρχείου της Κηφισιάς. Η συναυλία ήταν αφιερωμένη αποκλειστικά σε έργα του γνωστού σύγχρονου Αμερικανού συνθέτη Lowell Liebermann, με αφορμή τη συμπλήρωση 65 ετών από τη γέννησή του, και δόθηκε στα πλαίσια της διδακτορικής διατριβής του Σιφναίου, η οποία εκπονείται στο Τμήμα Μουσικών Σπουδών του Ιονίου Πανεπιστημίου με επιβλέποντα καθηγητή τον διακεκριμένο πιανίστα και πλέον επίκουρο καθηγητή του τμήματος Κωνσταντίνο Δεστούνη.

Πριν από τη συναυλία απευθύνθηκαν στο κοινό ο πρόεδρος του συλλόγου «Οι Φίλοι της Ορχήστρας Ποικίλης Μουσικής Κηφισιάς» Φραντσέσκο Βιανέλλο και ο Αντιδήμαρχος Πολιτισμού Δήμου Κηφισιάς Χρήστος Καλός ως αντιπρόσωποι των φορέων, υπό την αιγίδα των οποίων υλοποιήθηκε ο θεσμός. Τα έργα του Liebermann που ερμηνεύθηκαν ήταν τα εξής: Πέντε σπουδές σε τραγούδια του Richard Strauss, opus 146 (2025)· Μουσική στιγμή, opus 144 (2024)· Νυκτερινό αρ. 12, opus 143 (2024)· Τρεις χοροί από τον Φράνκενσταϊν, για σόλο πιάνο, opus 140 (2022). Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι ακούστηκαν έργα τόσο σε πρώτη πανελλήνια εκτέλεση, όσο και σε πρώτη παγκόσμια εκτέλεση (οι Σπουδές ως πλήρης ολότητα). Πρόκειται λοιπόν για ένα σπάνιο και πρωτότυπο πρόγραμμα με έργα της τελευταίας πενταετίας, τα οποία ο ακροατής της συναυλίας πιθανόν να μην είχε συναντήσει προηγουμένως. Πριν από κάθε κομμάτι ή έργο ο Σιφναίος, ο οποίος διατηρεί προσωπική επικοινωνία με τον ίδιο τον συνθέτη, φρόντιζε να κατατοπίζει το κοινό με μία μικρή λεκτική εισαγωγή.

Το ιδίωμα του Liebermann ακούστηκε αρκετά σαφές, προσιτό, και τονικό, με απόηχους από τον Ρομαντισμό, αλλά όχι μόνο. Ο συνθέτης δίνει έμφαση στην έντονη εκφραστικότητα, θέτοντας παράλληλα σε πολλά σημεία υψηλότατες δεξιοτεχνικές απαιτήσεις στον εκτελεστή. Η ηχητική υφή και η μελωδική υπόσταση των έργων ήταν αξιόλογα φροντισμένες, προκαλώντας στον ακροατή ένα ισχυρό αίσθημα ευχαρίστησης. Παρά το υψηλό επίπεδο μουσικής ανταμοιβής κατά την ερμηνεία και ακρόαση των έργων του Liebermann, η πολυεπίπεδη τεχνική και ερμηνευτική επιδεξιότητα που απαιτούν σε ορισμένα σημεία τους αποτελούν μεγάλη πρόκληση για τον εκτελεστή. Ο Παύλος Σιφναίος ωστόσο στάθηκε αντάξιος των υψηλών απαιτήσεων, αντιμετωπίζοντας με αποφασιστικότητα και δεξιοτεχνία αυτές τις προκλήσεις. Μάλιστα, παρά την απαιτητική φύση των συνθέσεων, ο σολίστας δεν φάνηκε να παρουσιάζει με την ώρα ενδείξεις εξάντλησης, αλλά αντιθέτως βελτιστοποίησης, αποκαλύπτοντας μια πάρα πολύ δυνατή τεχνική. Πέραν όμως του ζητήματος της δεξιοτεχνίας, πρέπει να σημειωθεί ότι το επίσης σημαντικό χαρακτηριστικό της εκφραστικής μελωδίας και φράσης δεν παραμελήθηκε καθόλου και ότι το πεντάλ χρησιμοποιήθηκε εύστοχα ανάλογα με τις πολυποίκιλες ανάγκες του κάθε έργου. Γενικά, η ερμηνευτική προσέγγιση του Σιφναίου, σε συνδυασμό με την ίδια τη φύση των έργων του Liebermann, δημιούργησε μια τέτοια αίσθηση φυσικής ροής και αδιάλειπτου ενδιαφέροντος, ώστε ο χρόνος φάνηκε να κυλάει πολύ πιο γρήγορα από ό,τι θα περίμενε ο ακροατής! Αυτό επιβεβαιώνεται και από την ιδιαίτερα ένθερμη ανταπόκριση του κοινού, η οποία είχε αρχίσει να φαίνεται ήδη από τα πρώτα έργα. Ο σολίστας αντάμειψε στο τέλος το ακροατήριό του, ερμηνεύοντας ξανά τη δεξιοτεχνική σπουδή “Morgen” μόνο για το αριστερό χέρι από τις Πέντε σπουδές σε τραγούδια του Richard Strauss, προς επίδειξη και πάλι των τεχνικών και ερμηνευτικών ικανοτήτων του.

Από ό,τι φαίνεται υπάρχουν εκτελεστές, οι οποίοι δεν φοβούνται να καταπιαστούν με απαιτητικά και πρόσφατα (άρα λιγότερο ή καθόλου εκτελεσμένα) έργα και να “κολυμπήσουν” σε “αχαρτογράφητα νερά” – και αυτό είναι πραγματικά ευχάριστο, όταν μάλιστα έχουν και τη δεξιότητα να τα φέρουν εις πέρας με επιτυχία!