• Email newsletter

  • Ανακοινώσεις

  • ROSSINI OPERA FESTIVAL 2015: ON TO THE FUTURE

    ROSSINI OPERA FESTIVAL 2015: ON TO THE FUTURE

    With 3 major operatic ventures announced for its 2016 edition, i.e

  • Ετικέτες

  • Archives

    • 2017 (138)
    • 2016 (148)
    • 2015 (131)
    • 2014 (170)
    • 2013 (137)
    • 2012 (70)
    • 2011 (1)
    • 2009 (1)
  • Σύνδεσμοι

«LEONARDO’ S RING/ΤΟ ΔΑΧΤΥΛΙΔΙ ΤΟΥ ΛΕΟΝΑΡΝΤΟ»

του Κωστή Μπίτσιου

Βαθμολογία: 5/10

Σε μια εποχή που η χώρα «φλέγεται», το Στρασβούργο καταδικάζει την Ελλάδα για το ακρωτηριασμένο σύμφωνο συμβίωσης, και το θεατρικό κατεστημένο πιάνεται από τα μαλλιά του με «Ψύλλους στ’ αυτιά» και τον «Φίλο μου τον Λευτεράκη», ανεβαίνει το έργο «Leonardo’s Ring» του βραβευμένου με 4 Τόνι Αμερικανού Ρικ Έλις. Η υπόθεση αφορά στην ιστορία ενός δαχτυλιδιού, που ταξιδεύει για να ενώσει και να χωρίσει ανθρώπους, από χώρα σε χώρα διαμέσου των αιώνων. Είναι το περίφημο δαχτυλίδι που φέρεται να σχεδίασε ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι, και πέρασε από τα χέρια του Τσαικόφσκι, του Όσκαρ Ουάιλντ, του Ροδόλφο Βαλεντίνο, για να καταλήξει στις μέρες μας. Το έργο, που παρουσιάζουν οι «Θεατρίνων Θεατές» για πρώτη φορά στην Ελλάδα, χαρακτηρίζεται στο δελτίο τύπου «προκλητικό», και είναι, «πολύ ιδιαίτερο», και είναι, «πολυδιαφημισμένο», και είναι, και «απόλυτα γυμνό», και είναι.

«Προκλητικό» για καλούς λόγους, αφού σπάνια έχουμε την ευκαιρία επί σκηνής να δούμε φιλιά στο στόμα μεταξύ αντρών. «Προκλητικό» και για κακούς λόγους, αφού το βρισίδι «πάει σύννεφο». «Πολύ ιδιαίτερο» για καλούς λόγους, μιας και οι ήρωες είναι όλοι γκέι άρρενες, σε ένα σπονδυλωτό κείμενο, που δεν αφήνει τίποτα όρθιο, από πολιτικούς μέχρι κοινούς θνητούς, που όλοι μπορεί να χαρακτηρίζονται από υποκρισία. «Πολύ ιδιαίτερο» και για κακούς λόγους, αφού εξαιρεί την θρησκεία από το «κράξιμο», ίσως λόγω της καταγωγής του σκηνοθέτη από την πολυπολιτισμική Νέα Υόρκη. «Πολυδιαφημισμένο» για καλούς λόγους, αφού χρειάζεται προώθηση η συγκεκριμένη παραγωγή, για να προσελκύσει το γκέι κοινό στο οποίο κατεξοχήν απευθύνεται. «Πολυδιαφημισμένο» και για κακούς λόγους, αφού βρίσκω περιττή την κυκλοφορία σελιδοδεικτών με τις γυμνές πόζες δύο ηθοποιών του καστ. «Απόλυτα γυμνό» για καλούς λόγους, αφού όλο το καστ είχε υπέροχα σώματα και μάλιστα ικανά να ευχαριστήσουν διαφορετικά γούστα. «Απόλυτα γυμνό» και για κακούς λόγους, αφού μερικοί θεατές πάνε μόνο για αυτό, μιας και υπάρχει υπερπροσφορά «θεάματος» και σε άσχετα σημεία. Τόση που αναρωτιέμαι αν θα ήταν καλύτερα να παιχτεί όλο το έργο χωρίς ρούχα, προκειμένου και οι ηθοποιοί να απαλλαγούν από την συνεχή αλλαγή εσωρούχων επί ή εκτός σκηνής. Έτσι ας πούμε θυμάμαι είχε συμβεί σε μέρος του – επίσης σπονδυλωτού – έργου «Bad Actors» το 1999 στο περίφημο θέατρο «Αμόρε». Εξάλλου βρήκα λίγο άστοχα τα ανέμπνευστα κοστούμια, ιδιαίτερα με τις εποχές που καλούσαν να εκφράσουν. Παράλληλα οι ηθοποιοί δεν δείχνουν άνετοι με τις απαιτήσεις του έργου. Σε αρκετές σκηνές γδύνονται σαν κυριούλες, που ετοιμάζονται να βουτήξουν στο ποταμάκι. Καμία σχέση με το πώς γδύνεσαι όταν ετοιμάζεσαι να κοιμηθείς στο σπίτι σου ή με το πώς ντύνεσαι όταν ξυπνάς. Έτσι παίζουν πλάτη λες και μας κρύβουν το γούρι του Λαλαούνη. Οπότε η παράσταση καταλήγει σε μία παρέλαση οπισθίων. Ήθελα να’ ξερα έτσι κάνουν στα γυμναστήρια και στις σάουνες; πρόκειται για ένα μοντέρνο έργο, οπότε ή το υπηρετείς απoενοχοποιημένα ή δεν το επιλέγεις. Ο ελληνικός συντηρητισμός έκανε πάλι το θαύμα του.

Ο θίασος καλείται να αναπαραστήσει συναντήσεις ανθρώπων σε διαφορετικές στιγμές και εποχές (από το 1500 ως το σήμερα). Πολλές από αυτές χαρακτηρίζονται φαντασιωτικές. Κάποια στιγμή συνειδητοποιείς ότι παρακολουθείς θεατρική τσόντα. Υπάρχει η σκηνή του χαμάμ, η σκηνή του γυμναστηρίου, η σκηνή του μοντέλου με τον φωτογράφο, ο μπάτσος και ο φυλακισμένος, ο πλούσιος daddy και το εξανδραποδισμένο twink, το αφεντικό και ο υπηρέτης, ο στρίπερ, ο σταρ που κάνει γυμνή φωτογράφιση, ο σκηνοθέτης και ο ηθοποιός. Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των ηθοποιών όμως, τα όσα λαμβάνουν χώρα επί σκηνής δεν σε αγγίζουν συναισθηματικά. Δεν συγκινείσαι. Ούτε καν ερεθίζεσαι. Απλά «παίρνεις μάτι». Μέχρι που η μεγάλη διάρκεια της παράστασης, παρά τα «κοψίματα» σκηνών, σε εξαντλεί και κοιτάς το ρολόι σου. Ο κ. Χρήστος Λιακόπουλος παίζει χωρίς να υποκρίνεται, ποζάροντας με φυσικότητα γυμνός, ίσως λόγω της προϋπηρεσίας του στο body-building. Αναδεικνύεται καλός και στην κωμική αποτύπωση του Τσαϊκόφσκι. Βέβαια καλό θα ήταν στην συγκεκριμένη σκηνή να ακούμε κάτι από το έργο του ρώσου συνθέτη και όχι Σούμπερτ (Ημιτελής Συμφωνία) και Μέντελσον (Ιταλική). Περίμενα λιγότερα από τον  κ. Κώστα Φραγκολιά. Παρ’ όλα αυτά, η σχολή υποκριτικής τον ωφέλησε σημαντικά και ευελπιστώ σε περαιτέρω εξέλιξή του. Ο  προ πενταετίας συμπρωταγωνιστής του στο «Ι-4: Λούφα και Απαλλαγή», κ. Στάθης Παναγιωτίδης, είναι απολαυστικός στην καλύτερη – την 4η – σκηνή της παράστασης με τους τέσσερις πολιτικούς, ο κ. Παναγιώτης Κατσίκης ξεχωρίζει ως στρίπερ, ο κ. Τιμόθεος Θάνος στη σκηνή του χαμάμ, ενώ ο λιπόσαρκος κ. Γιάννης Κωσταράς δυστυχώς αποδείχθηκε και υποκριτικά ισχνός σε όλες τις εμφανίσεις του. Κατά τα άλλα δεν βρίσκω δυνατόν ένας γκέι της εποχής μας να μην ξέρει ότι οι Λεονάρντο Ντα Βίντσι, Όσκαρ Ουάιλντ, Ροδόλφο Βαλεντίνο και Πιοτρ Ίλιτς Τσαϊκόφσκι ήταν ομοφυλόφιλοι. Θεωρώ σημαντική παράλειψη της κας. Μαριάννας Τόλη τόσο στο πρόγραμμα του θεάτρου, όσο και στο c.d. που το συνοδεύει, την μη αναφορά στο όνομα των δημιουργών του οσκαρικού τραγουδιού «Windmills of your mind» Μισέλ Λεγκράν και Άλαν &’ Μέριλιν Μπέργκμαν. Ενώ στις γκέι αναφορές του έργου υπάρχει το όνομα της μούσας των στιχουργών, της Μπάρμπρα Στράισαντ.

Συντελεστές: Μετάφραση: Κώστας Βούλγαρης. Επεξεργασία-απόδοση κειμένου, και σκηνοθεσία: Γιώργος Λιβανός. Σύμβουλος παράστασης: Βασίλης Μπουζιώτης. Σκηνικά-κοστούμια: Δέσποινα Βολίδη. Φωτισμοί: Γιώργος Λιβανός. Στίχοι- Μουσική επιλογή: Μαριάννα Τόλη, η οποία ερμηνεύει και το τραγούδι της παράστασης και στο πιάνο τη συνόδεψε ο Γιάννης Φίλιας. Κινησιολογία- Χορογραφίες: Σίμων Πάτροκλος. 3D Animation: Φώτης Σπυρόπουλος. Φωτογραφίες: Κωνσταντίνος Αλμαλής. Κινηματογράφηση: Μενέλαος Τζαβέλλας. Εκτέλεση κοστουμιών: Φασόλι. Βοηθός σκηνοθέτη: Μαρία Σύρρου. Γραφιστικά: Goran Mijalcic.

«LEONARDOS RING/ΤΟ ΔΑΧΤΥΛΙΔΙ ΤΟΥ ΛΕΟΝΑΡΝΤΟ» ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ του Ρικ Έλις.

STUDIO ΚΥΨΕΛΗΣ (Σπετσοπούλας 9 &’ Κυψέλης). Πληροφορίες-κρατήσεις: 210 8819571. Για συλλόγους και ομαδικά εισιτήρια: 213-0401873. Αυστηρά ακατάλληλο.

Παραστάσεις: Κάθε Πέμπτη και Σάββατο στις 21:30, και κάθε Παρασκευή στις 00:00 (μεταμεσονύχτια). Τιμές εισιτηρίων: 15€ (μαζί με ποτό). Διάρκεια: 130′ (με διάλειμμα).

About Κωστής Δ. Μπίτσιος

Ο Κωστής Δ. Μπίτσιος είναι δικηγόρος. Σπούδασε Νομικά και Δημοσιογραφία. Είναι τακτικό μέλος της Ένωσης Ελλήνων Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών. Γράφει για θέατρο, χορό, όπερα και μουσική στο www.critics-point.gr και για κινηματογράφο, τηλεόραση και μουσική στο www.apotis4stis5.com