• Email newsletter

  • Ανακοινώσεις

  • Τόμας Ἀντές: σαιξπήρεια «Τρικυμία» ἀπὸ «Μέτ».

     τοῦ ΓΙΩΡΓΟΥ ΛΕΩΤΣΑΚΟΥ.   Τριακοστό έβδομο 2012

  • Ετικέτες

  • Archives

    • 2021 (8)
    • 2020 (33)
    • 2019 (123)
    • 2018 (117)
    • 2017 (98)
    • 2016 (97)
    • 2015 (78)
    • 2014 (111)
    • 2013 (85)
    • 2012 (37)
  • Σύνδεσμοι

«Ταξίδι στην αιωνιότητα»

Βαθμολογία: 8/10

Στην Ελλάδα του δημοσιοϋπαλληλισμού της δεκαετίας των ‘80’ς και των ‘90’ς ήταν δύσκολο να αναπτυχθεί ένας υγιής κρατικός οργανισμός ακόμα και αν μιλάμε για το Μπαλέτο της Εθνικής Λυρικής Σκηνής (ΕΛΣ). Ως συνέπεια διέκρινες – όσο και αν δε γνώριζες τα παρασκήνια – μία «γραφειοκρατική» εξέλιξη των χορευτών, παρά μία ουσιαστική ανέλιξή τους. Αντιλαμβανόσουν οικογενειακές σχέσεις, έπαιρνε το αυτί σου κουτσομπολιά περί δημοσίων σχέσεων και κατέληγες ότι θα ήταν αδύνατο να μείνει ανεπηρέαστη από «το πνεύμα της εποχής» η ΕΛΣ. Ας ομολογηθεί εξάλλου ότι ο κλασικός χορός έχει κυρίως έναν πρωταγωνιστή, μία πρωταγωνίστρια και όλοι οι άλλοι είναι δορυφόροι. Συνεπώς ο ανταγωνισμός κυριαρχεί στον υπέρτατο βαθμό και ο διαγκωνισμός για «τα φώτα» μπορεί να οδηγήσει στη χρήση ανέντιμων μέσων ανάδειξης.

Με τη δεκαετία των ‘00’ς όμως η ΕΛΣ «ανοίχτηκε» στο σύγχρονο χορό. Η καινούργια ενασχόληση κρύβει ευχάριστες εκπλήξεις για τους χορευτές, καθώς εδώ οι πρωταγωνιστές είναι πολλοί και στα ταλέντα δόθηκε διέξοδος μέσω προώθησης ακόμα και των χορογραφιών των μελών του μπαλέτου της ΕΛΣ. Η πλειοψηφία των καλλιτεχνών δείχνει να προσαρμόζεται στο «νέο» για πολλούς είδος. Οι παραστάσεις σύγχρονου χορού της ΕΛΣ έδωσαν την ευκαιρία «εξίσωσης» των χορευτών στα μάτια του επαναπαυμένου με τα χρόνια κοινού του θεάτρου «ΟΛΥΜΠΙΑ». Ο κόσμος είχε συνηθίσει τους ίδιους και τους ίδιους πρωταγωνιστές και αρκετές φορές το θέαμα ήταν βαρετό, καθ’ ότι αναλλοίωτο στο χρόνο. Οι ίδιοι πρώτοι χορευτές, οι ίδιες κλασικές χορογραφίες, τα ίδια σκηνικά και κοστούμια και το ίδιο κοινό. Θέαμα, θεατής, χώρος, όροι παιχνιδιού προκαθορισμένοι. Αποτέλεσμα εγγυημένο, αλλά χωρίς να προσφέρει κάτι παραπάνω. Χωρίς να ρισκάρει ή να εκφράζει σύγχρονες ανησυχίες. Επικρατούσε μία αίσθηση, που απέπνεε «ναφθαλίνη».

Ευτυχώς και με τον ερχομό των νέων διευθυντών αερίστηκαν οι πολυκαιρισμένες ντουλάπες. Το φεστιβάλ χορογραφιών των χορευτών της ΕΛΣ, ακόμα ακόμα αυτή η συνεργασία με τον κ. Κωνσταντίνο Ρήγο και η ανάληψη της ευθύνης του μπαλέτου από τον κ. Ρενάτο Τζανέλλα άλλαξαν κάποια δεδομένα. Καθάρισε κατά ένα τρόπο η ήρα από το στάρι. Εκεί που έβλεπες χορευτές να πλησιάζουν τα 35-40 και να χάνουν το ενδιαφέρον τους για το χορό, βολεμένοι στη μονιμότητα της σχέσης τους με το Δημόσιο, αρκετοί με τον κ. Τζανέλλα ξαναβρήκαν τη φόρμα τους. Χόρεψαν όπως έπρεπε, προκειμένου να κλείσουν άξια την πορεία τους στο σανίδι της ΕΛΣ. Άλλοι, συνομήλικοί τους, που δεν μπορούσαν να ακολουθήσουν τους νέους ρυθμούς, αποσύρθηκαν σε πόστα αξιοποίησης των γνώσεών τους, που περιλαμβάνει ένας δημόσιος φορέας όπως η ΕΛΣ. Παράλληλα θες να ελπίζεις ότι δόθηκε περισσότερος χώρος στα πραγματικά ταλέντα. Δύσκολα θα ισχυριζόταν κάποιος ότι εξαλείφθηκαν όλα τα κακά του παρελθόντος. «Η γυναίκα του τάδε», «ο σύζυγος της δείνα», «η κυρία του κυρίου», «το παιδί του μεν», «η αδελφή της δε» θα ήταν αφέλεια να νομίσεις ότι εξαλείφονται με τη μία. Απλά φαίνεται σαν να περιορίστηκε το φαινόμενο.

Έτσι μετά τον περσινό «Ερωτευμένο Σοπέν»  στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, το Μπαλέτο της Εθνικής Λυρικής Σκηνής παρουσιάζει – σε μουσική της κας. Ελένης Καραΐνδρου και σε μουσική διεύθυνση του κου. Αναστάσιου Συμεωνίδη – τη δουλειά του χορογράφου κου. Ρενάτο Τζανέλλα «Ταξίδι στην αιωνιότητα». Μέσα στη μιζέρια της εποχής αρκετοί χορευτές της ΕΛΣ επιβεβαιώνεται ότι με το χρόνο βελτιώθηκαν. Αυτό στο παρελθόν δεν ήταν προβλέψιμο. Με το «κάθισμα» του καλλιτέχνη στη δημόσια θέση έβλεπες ότι χειροτέρευε, «αφηνόταν», αντί να εξελίσσεται. Με το «Ταξίδι στην αιωνιότητα» προσέχεις «παιδιά», που πριν περνούσαν απαρατήρητα. Ο κ. Βαγγέλης Μπίκος λ.χ. ανδρώθηκε με τα χρόνια και αποκτά σιγουριά πάνω στη σκηνή. Η κα. Άννα Φράγκου με κόμμωση, μακιγιάζ και κοστούμι, που θυμίζει τη Γερμανίδα ηθοποιό Νίνα Χος στο φιλμ «Barbara» (2012) είναι μια πανέμορφη παρουσία στο έργο, που αναδεικνύεται επιτέλους και ως χορεύτρια. Η έκφραση της κας. Ελεάνας Ανδρεούδη και του κου. Μιχάλη Παππά συντελούν στην πειστικότητα των τεκταινόμενων στην παράσταση. Η παρουσία των κκ. Θανάση Σολωμού και Έλτον Ντιμρότσι αποδεικνύει ότι οι καλλιτέχνες του μπαλέτου όχι μόνο χορογραφήθηκαν, αλλά και σκηνοθετήθηκαν. Η κα. Κλεοπάτρα Ανερούσου έβαζε βουβό λόγο στις κινήσεις της, συμπαρασύροντας τον παρτενέρ της κ. Σολωμό σε ένα ατμοσφαιρικό καλλιτεχνικό αποτέλεσμα. Οι κκ. Μάνια Καραβασίλη και Αγάπιος Αγαπιάδης φάνηκαν στάσιμοι. Δεν παρουσίασαν κάτι νέο. Αντίθετα ενδιαφέρουσα ήταν η συνύπαρξη των κκ. Πόπης Σακελλαροπούλου και Ντανίλο Ζέκα, αποδεικνύοντας ότι με τον κατάλληλο συνεργάτη μπορεί να γίνει ενδιαφέρουσα δουλειά. Το ζευγάρι των κκ. Ελένης Κλάδου και Γιάννη Μπενέτου ήταν το λιγότερο αισθαντικό, λόγω της υπερσυγκέντρωσης στη χορογραφία και της αδυναμίας επικοινωνίας τους με το κοινό.

Στο «Ζορμπά» όμως του κου. Τζανέλλα υπήρχαν και τέσσερις πρωταγωνιστές. Το μεγαλύτερο χειροκρότημα του κοινού έκλεψε δίκαια η κα. Μαρία Κουσουνή. Ήταν άψογη ως καλλιτέχνις, καταφέρνοντας να εμφανίζεται ως ιδανική για το ρόλο. Πανέμορφα άκρα, δουλεμένο πρόσωπο. Και κυρίως… μέτρο. Όχι υπερβολές. Όχι ναρκισσισμός. Και βασικό… επικοινωνία με τον κόσμο. Ό,τι έκανε «περνούσε» κάτω. Ο κ. Στράτος Παπανούσης χορεύει ακόμα, εκφράζοντας την αγάπη για τη δουλειά του. Εκεί που άλλοι της γενιάς του έχουν αποσυρθεί, αυτός δείχνει ετοιμοπόλεμος. Το ντουέτο των κκ. Νατάσας Σιούτα και Αλεξάντερ Νέσκωβ είναι από τις όμορφες σκηνές του «Ταξιδιού στην αιωνιότητα».

Η ΕΛΣ μετά τον «Ερωτευμένο Σοπέν», που πατούσε με το ένα πόδι στο κλασικό και με το άλλο πόδι στο σύγχρονο, λόγω μουσικής, χορογραφίας και θέματος, ξανακατεβαίνει στον Πειραιά αποφασισμένη να στηρίξει το σύγχρονο χορό. Και το κάνει έχοντας μία θεία μουσική στα χέρια της, αυτή της κας. Ελένης Καραΐνδρου (βραβείο Φελίνι «καλύτερου συνθέτη της Ευρώπης»), που παρέστη στην πρεμιέρα της 7ης Οκτωβρίου 2015 μετά του κου. Αντώνη Αντύπα. Η ατμόσφαιρα του σινεμά του Θεόδωρου Αγγελόπουλου (1935-2012) αποδίδεται με το ιδανικό ταίριασμα εικόνας και ήχου, αφού τα σκηνικά και τα κοστούμια ανήκουν στην κόρη του σκηνοθέτη κα. Κατερίνα Αγγελοπούλου. Το όραμα των συντελεστών πραγματοποιείται με τη συμβολή των φωτισμών του κου. Βινίτσιο Κέλι και την επιμέλειά τους από τον κ. Σπύρο Τζώρα.

Χορεύουν: Στράτος Παπανούσης. Νατάσα Σιούτα  – Αλεξάντερ Νέσκωβ. Μαρία Κουσουνή (7,8/10), Ελεάνα Ανδρεούδη (11, 13/10) – Βαγγέλης Μπίκος. Πόπη Σακελλαροπούλου – Ντανίλο Ζέκα. Βανέσα Κούρκουλου – Θανάσης Σολωμός. Μάνια Καραβασίλη –  Έλτον Ντιμρότσι. Άννα Φράγκου – Αγάπιος Αγαπιάδης. Ελεάνα Ανδρεούδη (7,8/10), Βίκυ Τσιρογιάννη (11, 13/10) – Μιχάλης Παππάς. Ελένη Κλάδου – Γιάννης Μπενέτος. Με την Ορχήστρα, τους Α’ Χορευτές, τους Σολίστ, τους Κορυφαίους και το Corps de Ballet της ΕΛΣ.

Ευχαριστίες στην κα. Ηώ Καλοχρήστου, για τη συνεισφορά στην καλύτερη θέαση της παράστασης.

«Ταξίδι στην αιωνιότητα» ΜΠΑΛΕΤΟ σε χορογραφία του Ρενάτο Τζανέλλα από το Μπαλέτο της Εθνικής Λυρικής Σκηνής.

•ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΠΕΙΡΑΙΑ (Ηρώων Πολυτεχνείου 32, Πειραιάς, τηλ.: 210 4143310, 210 4143320). Διάρκεια: 75 λεπτά (χωρίς διάλειμμα). 7, 8, 11, 13 Οκτωβρίου 2015.

 

About Κωστής Δ. Μπίτσιος

Ο Κωστής Δ. Μπίτσιος είναι δικηγόρος. Σπούδασε Νομικά και Δημοσιογραφία. Είναι τακτικό μέλος της Ένωσης Ελλήνων Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών. Γράφει για θέατρο, χορό, όπερα και μουσική στο www.critics-point.gr και για κινηματογράφο, τηλεόραση και μουσική στο www.apotis4stis5.com