• Email newsletter

  • Ανακοινώσεις

  • Αγαπημένη «Rodelinda» του Handel από την Εθνική Όπερα της Αγγλίας

    Αγαπημένη «Rodelinda» του Handel από την Εθνική Όπερα της Αγγλίας

    Στο πρόσωπο του Ιταλού Nicola Francesco Haym (1678-1729), o μεγάλος Γερμανός συνθέτης George Frideric Handel, που έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του και σταδιοδρόμησε στο Λονδίνο, βρήκε έναν από τους ιδανικότερους συνεργάτες του. Ο Haym, σήμερα κυρίως γνωστός στους ειδήμονες, υπήρξε προικισμένος λιμπρετίστας, αλλά όχι μόνο: διακρίθηκε και ως συνθέτης και τσελίστας, αλλά και ως διοργανωτής μουσικών γεγονότων, αλλά και ως νομισματολόγος

  • Ετικέτες

  • Archives

    • 2017 (138)
    • 2016 (148)
    • 2015 (131)
    • 2014 (170)
    • 2013 (137)
    • 2012 (70)
    • 2011 (1)
    • 2009 (1)
  • Σύνδεσμοι

Σερ Κόλιν Ντέηβις: ο μαέστρος που αγαπούσε τον Καζαντζάκη

                                                                                  Γράφει ο Κυριάκος Π. Λουκάκος

 

Μάταια οι Αθηναίοι ανέμεναν την επιστροφή του, που είχε προγραμματισθεί για τα τέλη του περασμένου Φεβρουαρίου. Ο Sir Colin Davis, που είχε επιτύχει αίσθηση στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών με την ωριμότητα των ερμηνειών του και τη διακριτικότητα της παρουσίας του, έφυγε από τη ζωή στις 14 Απριλίου, 2 περίπου χρόνια μετά την εκδημία της αγαπημένης -επί 45 έτη!- δεύτερης συζύγου του. Το κύμα συγκίνησης που ξεσήκωσε η αναγγελία θανάτου ενός αντιστάρ της μπαγκέτας κραυγάζει για την -ανεπίγνωτη όσο ζούσε- επιρροή του στην παγκόσμια κοινή γνώμη, μέσα από μιαν αταλάντευτη πορεία κατάκτησης της μουσικής του ταυτότητας.

Δεξιοτέχνης του κλαρινέτου, αλλά όχι του πιάνου, ο Ντέηβις έμοιαζε ελάχιστα προορισμένος για τη διεύθυνση της ορχήστρας. Κι όμως δεν ανακαλείται στο νου ευχερώς άλλος συμπατριώτης του με ανάλογη παγκόσμια εμβέλεια σε συνεργασίες βάθους με μεγάλες ορχήστρες. Στην πατρίδα του τόσο η Συμφωνική του BBC όσο και εκείνη του Λονδίνου, της οποίας υπήρξε πρώτος αρχιμουσικός από το 1995, τον απέρριψαν επανειλημμένως, προτού παραδοθούν στο φιλοσοφημένο πάθος και την διεισδυτική αρχιτεκτονική μαεστρία της οπτικής του, ενώ τη μελοδραματική του εμπειρία κατάκτησε με κόπο, πρώτα στο ιστορικό Θέατρο Sadler’s Wells και ύστερα ως ο -δεινώς αμφισβητούμενος- διάδοχος του Γκέοργκ Σόλτι στην καλλιτεχνική διεύθυνση του Κόβεντ Γκάρντεν.

Ασυμβίβαστος στις απόψεις του, που έμαθε σταδιακά να οικονομεί στη διατύπωση αλλά όχι στην ουσία τους, εικονοκλάστης της πολιτικής και της εξουσίας, ολοκληρωτικά απορροφημένος από την ιδιωτικότητα της οικογένειας και της μουσικής του, ο ατίθασος οδοιπόρος πορεύτηκε με συνεπή γνώμονα την εμμονή στην αναζήτηση της προσωπικής και της καλλιτεχνικής του αλήθειας. Λάτρης του Γουίλλιαμ Μπλέηκ και της «Οδύσσειας» του Καζαντζάκη,  δεν εντυπωσίαζε μεν τα διοικητικά συμβούλια, αλλά επέτυχε στη δοκιμασία της αναπλήρωσης ενός Όττο Κλέμπερερ ή ενός Σερ Τόμας Μπήτσαμ. Στην Αμερική κατέκτησε τη Μετ και τη Φιλαρμονική της Νέας Υόρκης, αλλά έγραψε ιστορία επικεφαλής της «αριστοκρατικής» Συμφωνικής της Βοστώνης (1972 – 1984), ηχογραφώντας μαζί τους  συμφωνίες Σιμπέλιους για πρώτη φορά μετά τον θρυλικό Σέργιο Κουσεβίτσκυ. Πρώτος Βρετανός που πάτησε τον Πράσινο Λόφο του Μπάυρώιτ (Ταγχώυζερ 1977), συνδέθηκε στενά με την Συμφωνική Ορχήστρα της Βαυαρικής Ραδιοφωνίας (1983 – 1992) και απολάμβανε να διευθύνει την ιστορική Κρατική Ορχήστρα της Δρέσδης, της οποίας ονομάσθηκε Επίτιμος Αρχιμουσικός το 1990 και με την οποία μάς χάρισε έναν εξαίσια όψιμο κύκλο συμφωνιών του Μπετόβεν.

Τα μουσικά του ενδιαφέροντα υπήρξαν ανέκαθεν απρόβλεπτης ευρύτητας, από τον  Χάυντν και τον Μότσαρτ μέχρι τον Τίππετ και τον Μακμίλλαν που συνέθεσαν για εκείνον, ενώ πιστώνεται  όσον ουδείς τον ευαγγελισμό της μουσικής του Μπερλιόζ στον 20ο αιώνα. Με διαρκή την επίγνωση του θανάτου, επέλεξε το Ρέκβιεμ του Μότσαρτ για τη γενέθλια συναυλία των 80 του χρόνων. Λέξεις όπως εντιμότητα, ειλικρίνεια, αξιοπρέπεια, ταπεινότητα, αγάπη, βαθύτητα και γενναιοδωρία επανέρχονται συνεχώς στη σελίδα συλλυπητηρίων που άνοιξε η Συμφωνική Ορχήστρα του Λονδίνου, από περισσότερο ή λιγότερο επώνυμους συνεργάτες και συναδέλφους του, ως αυθόρμητη αναγνώριση της ακεραιότητας ενός ολοκληρωμένου και οικουμενικού ανθρώπου της μουσικής.

 

About Κυριάκος Π. Λουκάκος

Ο Κυριάκος Λουκάκος είναι δικηγόρος - διδάκτωρ Νομικής του Πανεπιστημίου της Κολωνίας, ειδικός επιστήμων στον Κύκλο Ποιότητας Ζωής του «Συνηγόρου του Πολίτη» και διαπιστευμένος διαμεσολαβητής από το Υπουργείο Δικαιοσύνης. Υπήρξε συνεργάτης του Γ’ Προγράμματος της Ελληνικής Ραδιοφωνίας στην παραγωγή και παρουσίαση εκπομπών όπερας (1994 – 2010), είναι ο κριτικός μουσικής της εφημερίδας ΑΥΓΗ, καθώς και τακτικό μέλος του Σωματείου «Υποτροφίες Μαρία Κάλλας», του Ωδείου Αθηνών, της «Κίνησης πολιτών για μιαν Ανοιχτή Κοινωνία» και της Ενώσεως Ελλήνων Θεατρικών & Μουσικών Κριτικών, στην προεδρία του διοικητικού συμβουλίου της οποίας εκλέγεται από του έτους 2005.