• Email newsletter

  • Ανακοινώσεις

  • «Τριστάνος και Ιζόλδη» από την ΕΛΣ

    «Τριστάνος και Ιζόλδη» από την ΕΛΣ

    Είναι αλήθεια ότι οι παρουσιάσεις μελοδραμάτων του Richard Wagner στην χώρα μας δυστυχώς ουδέποτε υπήρξαν συχνές. Οι μεγάλες όσο και ποικίλες απαιτήσεις μιας βαγκνερικής παραγωγής, ιδιαίτερα η εύρεση κατάλληλων φωνών, καθιστούν δύσκολο ένα τέτοιο ανέβασμα

  • Ετικέτες

  • Archives

    • 2017 (134)
    • 2016 (148)
    • 2015 (131)
    • 2014 (170)
    • 2013 (137)
    • 2012 (70)
    • 2011 (1)
    • 2009 (1)
  • Σύνδεσμοι

ΡΟΜΠΕΡΤΟ ΝΤΕΒΕΡΕ ΣΤΗ ΜΕΤ

 

RobertoDevereaux 1-840x480     Ο Robert, 2ος Earl of Essex, δισέγγονος της Μαρίας Μπόλεϋν (του «other Boleyn girl»), αδελφής της μητέρας της βασίλισσας Ελισάβετ Α’, της αποκεφαλισθείσας  Άννας, ήταν βαφτισιμιός και αργότερα θετός γιός του συνώνυμού του κόμη του Leicester. Υπήρξε ο τελευταίος που γεύτηκε την κόψη του τσεκουριού στον Πύργο του Λονδίνου, μετά από αποτυχημένο πραξικόπημα, στα 1601. Αμφότεροι φέρονται να απασχολούν ερωτικά την κατά 37 έτη πρεσβύτερη του πρώτου «παρθένο βασίλισσα», σε όπερες, μεταξύ άλλων,  των Τζοακίνο Ροσσίνι, Σαβέριο Μερκαντάντε και Γκαετάνο Ντονιτζέττι. Μορφωμένος, ποιητής, ωραίος, ατίθασος, αλαζονικός, απρόβλεπτος,  απερίσκεπτα θρασύς απέναντι στη Βασίλισσα, ο κόμης του Έσσεξ (1565 – 1601), επώνυμος ήρωας του «Roberto Devereux» (1837), της τρίτης κατά σειράν όπερας που ο Μαέστρος από το Μπέργκαμο συνέθεσε στο πλαίσιο θεματικής τριλογίας γύρω από βασίλισσες του αγγλοσαξωνικού χώρου της Ελισαβετιανής εποχής, είχε ήδη εμπνεύσει, λόγω της προσωπικότητας και του πεπρωμένου του, ποιητές, ζωγράφους και μουσικούς ανά την Ευρώπη. Όσο για τις όπερες του Ντονιτζέττι (είχαν προηγηθεί η «Anna Bolena» [1830] και η «Μαρία Στουάρντα» [1834]), ακόμη και στις ελάχιστες περιστάσεις που αναβίωσαν σε σύγχρονους καιρούς, αντιμετωπίσθηκαν από το κοινό περισσότερο ως οχήματα υπερβατικής δεξιοτεχνίας επίλεκτων μονωδών και λιγότερο με βάση τη διεκδίκηση του επιπέδου έμπνευσης που θα τις κατοχύρωνε ως καθιερωμένα αριστουργήματα ρεπερτορίου. Σήμερα το γνωρίζουμε πλέον ότι αυτή η θεώρηση δεν αδικεί μόνον τα ίδια τα έργα, αλλά και τις μεγάλες ερμηνεύτριες που πίστεψαν σε αυτά και πέτυχαν την αναβίωσή τους, από τη Leyla Gencer έως την Beverly Sills και από την Montserrat Caballé μέχρι την Edita Gruberova, λυρικές καλλιτέχνιδες που χάρισαν την απαιτούμενη παράλληλη προσοχή στην υποκριτική πειθώ των ερμηνειών τους, ιδίως μετά την πρώτη κομβική αναβίωση της «Άννα Μπολένα» του έτους 1957 στη Σκάλα του Μιλάνου με το δίδυμο Μαρία Κάλλας και Λουκίνο Βισκόντι.

Είναι  η δύναμη αυτών ακριβώς των ηχητικών και των -πολύ λιγότερων- οπτικών τεκμηρίων που κράτησαν ζωντανό το στοίχημα αναβίωσης της τριλογίας του Ντονιτζέττι στη Μετροπόλιταν Όπερα, έστω και με επιμερισμό των αναθέσεων, αφού η «Maria Stuarda» του έτους 2013 είχε ανατεθεί στην κατ’ αρχήν  μεσόφωνο Joyce Didonato  Οι δύο εναπομένουσες όπερες εντάχθηκαν στην τρέχουσα καλλιτεχνική περίοδο και είναι ευτύχημα ότι η χρονολογικά νεότερή τους, πραγματική «σταχτοπούτα» της τριλογίας, επιλέχθηκε για προβολή «υψηλής ευκρίνειας» ανά την οικουμένη, με επιπρόσθετο όπλο και πάλι τη σκηνοθεσία του Sir David McVicar, που σεβάσθηκε, έστω και υπό το τετριμμένο πρόσχημα του «θεάτρου εν θεάτρω», την ιστορικότητα της πλοκής.

sondra radvanovsky as Elisabeth I - Met Roberto Devereux - img_0526      Το αποτέλεσμα υπήρξε συνολικά αποκαλυπτικό, αφού δικαίωσε τις αρετές του λιμπρετίστα Σαλβατόρε Καμμαράνο (Λουτσία!), αυτοτελώς και ως λογοκλόπου παλαιότερου λιμπρέτου του Φελίτσε Ρομάνι  (Νόρμα!), όπως και του ίδιου του συνθέτη, στο απόγειο της μουσικοδραματικής του αποτελεσματικότητας. Χωρίς να εγκαταλείπει τη μορφολογία της διαδοχής των «κλειστών μερών», ο ώριμος Ντονιτζέττι φορτίζει με δυσθεώρητη δραματουργική μαεστρία αυτή την ιστορία ανεκπλήρωτου έρωτα μιας 73χρονης για έναν νεαρό μέσα  από άκρως ευρηματική αξιοποίηση των εκφραστικών δυνατοτήτων της φόρμας, όπως -εμβληματικά- στη σπαρακτική αργή καταληκτική καμπαλέτα τής συντετριμμένης από την εκτέλεση του Ρόμπερτ Ελισάβετ.

Ενσκήπτοντας  σχολαστικά στο κείμενο, η γεννημένη στο Ιλλινόις και μεγαλωμένη στην Ιντιάνα Sondra Radvanovsky σκιαγραφεί την ισχυρή όσο και τρωτή ιστορική προσωπικότητα   της Ελισάβετ με υποκριτικό  ρεαλισμό και πιστευτή  αμφισημία, χωρίς σημαντικές εκπτώσεις στο φωνητικό πεδίο. Σε αυτό το παιχνίδι της γάτας με το ποντίκι, εκείνη και ο Ρομπέρτο του γοητευτικού και καλλιτεχνικά ώριμου τενόρου Matthew Polenzani αναμετρώνται με όρους δεξιοτεχνίας και ενσυναίσθησης ενός άλλοτε εξαγγελτικού και άλλοτε εσωστρεφούς μπελκάντο που  αναγγέλλει τον Βέρντι. Το μοιραίο κουαρτέτο των χαρακτήρων συμπληρώνεται δυναμικά από την πανέμορφη και φωνογενή Λεττονή μέτζο  Elina Garanca στο ρόλο της Σάρας, ακούσιας αντιζήλου της Ελισάβετ, και από τον Πολωνό γόη της σκηνής, βαρύτονο Mariusz Kwiecien, στο ρόλο του συζύγου της τελευταίας, Δούκα του Νότιγχαμ, που από επιστήθιος φίλος του Ρόμπερτ μετατρέπεται σε απατημένο από εκείνον σύζυγο. Χορωδία και ορχήστρα της Μετ έλαμψαν υπό τη μπαγκέτα του Maurizio Benini, αρχιμουσικού λιγότερο γνωστού από όσο τού οφείλεται στο ρεπερτόριο αυτό. Μια παραγωγή – σταθμός στην πορεία της πλήρους αναγνώρισης ενός αριστουργήματος του λυρικού θεάτρου. Αδημονούμε για την εμπορική κυκλοφορία της …

 

Αναδημοσίευση από ΑΥΓΗ της Κυριακής 5.06.2016

About Κυριάκος Π. Λουκάκος

Ο Κυριάκος Λουκάκος είναι δικηγόρος - διδάκτωρ Νομικής του Πανεπιστημίου της Κολωνίας, ειδικός επιστήμων στον Κύκλο Ποιότητας Ζωής του «Συνηγόρου του Πολίτη» και διαπιστευμένος διαμεσολαβητής από το Υπουργείο Δικαιοσύνης. Υπήρξε συνεργάτης του Γ’ Προγράμματος της Ελληνικής Ραδιοφωνίας στην παραγωγή και παρουσίαση εκπομπών όπερας (1994 – 2010), είναι ο κριτικός μουσικής της εφημερίδας ΑΥΓΗ, καθώς και τακτικό μέλος του Σωματείου «Υποτροφίες Μαρία Κάλλας», του Ωδείου Αθηνών, της «Κίνησης πολιτών για μιαν Ανοιχτή Κοινωνία» και της Ενώσεως Ελλήνων Θεατρικών & Μουσικών Κριτικών, στην προεδρία του διοικητικού συμβουλίου της οποίας εκλέγεται από του έτους 2005.