• Email newsletter

  • Ανακοινώσεις

  • ΜΕ ΤΟΝ ΡΟΣΣΙΝΙ ΣΤΟ ΠΕΖΑΡΟ (μέρος α’)

    ΜΕ ΤΟΝ ΡΟΣΣΙΝΙ ΣΤΟ ΠΕΖΑΡΟ (μέρος α’)

    Οδοιπορικό σ’ έναν πρότυπο καλλιτεχνικό θεσμό της ευρωπαϊκής περιφέρειας Γράφει ο Κυριάκος Π. Λουκάκος Το Φεστιβάλ Ροσσίνι αναπτύσσει 3 διακριτές δράσεις μέσα από αντίστοιχους θεσμικούς πυλώνες

  • Ετικέτες

  • Archives

    • 2017 (111)
    • 2016 (148)
    • 2015 (131)
    • 2014 (170)
    • 2013 (137)
    • 2012 (70)
    • 2011 (1)
    • 2009 (1)
  • Σύνδεσμοι

Πρίγκιπας Ιγκόρ του Μποροντίν από τη Μετ

του Κυριάκου Π. Λουκάκου

 

Δεν θα ήταν δυνατή ευτυχέστερη χρονική σύμπτωση,  για την αναβίωση του «Πρίγκιπα Ιγκόρ» από τη Μετροπόλιταν Όπερα της Νέας Υόρκης (Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, 1/03/2014), από την συγκυρία της επιβεβαίωσης, με τη διπλωματία των όπλων, για την απροθυμία αναθεώρησης  του μεταπολεμικού status quo στην περιοχή της Κριμαίας. Βεβαίως ο ιδιοφυής, αλλά και αμφιλεγόμενος, Ρώσος σκηνοθέτης Ντμίτρι Τσερνιακώφ «είδε» αυτό το επικό opus unicum του Alexander Porfiryevich Borodin (1833 – 1887) ως μια σχεδόν φροϋδικά προσωπική υπόθεση του ηγεμόνα. Η επιβλητική και πολύσημη πρώτη παγκόσμια παρουσίαση της μουσικά υπερπλήρους και δραματουργικά αναθεωρημένης εκδοχής του αποπειράθηκε να αντιμετωπίσει σοβαρά την ανεπιθύμητη χαλαρότητα δράσης της συγκεκριμένης όπερας. Στο προσκήνιο, ωστόσο, και αυτής της αναβίωσης παραμένει το διαχρονικό δράμα του ρωσικού λαού, ως διακύβευμα διαλεκτικής ανάμεσα στην πολυπολιτισμική σύνθεσή του και τον ενοποιητικό ρόλο της ηγεμονικής κυριαρχίας, σχεδόν αναπόδραστα αυταρχικής σε ένα πλαίσιο χαοτικών δεδομένων πληθυσμιακής και γεωγραφικής κλίμακας. Ο ηγεμόνας διαφυλάσσει, με τον «ελέω Θεού» τρόπο που ο ίδιος επιλέγει, μια  φαραωνική ενότητα και ο λαός τον δοξάζει ή τον αποκαθηλώνει πάντοτε με το βλέμμα στον διάδοχό του και με τη μοιρολατρία που χαρακτηρίζει την επίγνωση εκμηδένισης του προσώπου ενώπιον του ωκεανού των αριθμών.

Ερασιτέχνης της μουσικής, όπως και οι σύντροφοί του στη «Γροθιά των 5», ο Μποροντίν έζησε μια ζωή διχασμένη ανάμεσα στην -επιτυχημένη- επαγγελματική και ακαδημαϊκή ιδιότητα του χημικού και στο πάθος της Μουσικής, με την οποία είχε καταπιαστεί από τα χρόνια της πιο τρυφερής νιότης του. Η ίδια η αναδρομή στα στοιχεία της βιογραφίας του, από την «φεουδαρχική» διευθέτηση της πατρότητάς του μέχρι τις σπουδές της επιστήμης του στη Χαϊδελβέργη και την εκεί γνωριμία του με την πιανίστα-μετέπειτα σύζυγό του, αλλά και η 18ετής αγωνία προόδου του «Πρίγκιπα Ιγκόρ», αποτελούν δεδομένα κατανοητά στους επίσης ερασιτέχνες συντρόφους του, που οδήγησαν εν τέλει στην ανιδιοτελή -καθότι μη επισήμως κατονομαζόμενη- συνεργασία του Ρίμσκυ-Κόρσακωφ  και του μόλις 21ετούς βοηθού του  -και προστατευόμενου αμφοτέρων- Γκλαζούνωφ για την περάτωση και σκηνική παρουσίαση αυτού του αιώνιου work in progress που ο Μποροντίν κατέλιπε στη θανή του ανολοκλήρωτο. Παρτιτούρα στις εξωτικές παρυφές ενός πανρωσικού δημώδους ιδιώματος, γεμάτη από τα βαριά αρώματα του ρωσικού μπελκάντο της διαδοχής ενός Μιχαήλ Γκλίνκα, ο «Πρίγκιπας Ιγκόρ» βρήκε στη Νέα Υόρκη το μέγεθος παραστατικής σύμπραξης που του αρμόζει. Χωρίς αυταπάτες για τις απαιτήσεις των πατρώνων της Μετ, ο Τσερνιακώφ εμβολίασε την ψυχαναλυτική αφαίρεση της ανάγνωσής του με εντυπωσιακό σκηνογραφικό πλαίσιο (του ιδίου), κορύφωση του οποίου υπήρξε τόσο ο λειμώνας με τις 10.000 (!)  άλικες παπαρούνες ως φαντασιωσιακός (ου) τόπος αιχμαλωσίας του Ιγκόρ από τον Χάνο Κόντσακ, όσο και το λεπτομερώς βομβαρδισμένο τοπίο της τελικής σκηνής με το κραυγαλέο αντιπολεμικό του μήνυμα.

Ευκρινώς προερχόμενος από την παιδεία του μπελκάντο, ο επιβλητικός Ιγκόρ του Ίλνταρ Αμπντραζάκωφ κυριάρχησε επί σκηνής χαρίζοντας αινιγματική γοητεία και τρωτό βάθος στον χαρακτήρα, χωρίς επιβάρυνση της γραμμής στην πολυηχογραφημένη μεγάλη του άρια. Εξαιρετική και η αντίθεση ανάμεσα στην κονφορμιστικά αξιοπρεπή σύζυγό του Γιαροσλάβνα, όπως την ενσάρκωσε η πολλά υποσχόμενη Ουκρανή υψίφωνος Οξάνα Ντίκα, και την προκλητικά αισθησιακή Κοντσάκοβνα της Γεωργιανής μέτζο Ανίτα Ραχβελισβίλι, απελευθερωμένη ερωτικά σε βαθμό επιτρεπτό μόνον σε «βάρβαρη» εστεμμένη ή σε επινόηση καταπιεσμένου πόθου. Με επιτυχία αντιμετώπισε την ιδιαίτερα εκτεθειμένη τεσσιτούρα του ρόλου του, ως Βλαντιμίρ Ιγκόρεβιτς, ο ανερχόμενος τενόρος Σεργκέι Σεμισκούρ, ένας ακόμη Ουκρανός,  ενώ σε ασφαλή χέρια αποδόθηκε τόσο η άρια του μεγαλόψυχου έως υπερβολής Χάνου Κόντσακ (Μιχαήλ Πετρένκο) όσο και του μοχθηρού αδελφού της Γιαροσλάβνα, του δολοπλόκου πρίγκιπα Γκαλίτσκι (Στέφαν Κότσαν), με περαιτέρω αξιομνημόνευτη βινιέτα χαρακτήρα από την παλαίμαχη μεσόφωνο Μπάρμπαρα Ντέβερ ως τροφό της Συζύγου. Αυτοτελές επίτευγμα υπήρξε η επίδοση της χορωδίας της Μετ στις ποικίλες αναθέσεις που προβλέπει το έργο, εν όψει μάλιστα και της έκτασης του αδόμενου κειμένου, συμβατική όμως και άσκοπη η χορογραφία του Ίτζικ Γκαλίλι, σχεδόν αναχρονιστική. Ο Ιταλός αρχιμουσικός Τζαναντρέα Νοζέντα επιβεβαίωσε, επικεφαλής της ορχήστρας του Τζίμυ Ληβάιν, την ενσυναίσθηση της ρωσικής μουσικής που διεθνώς του πιστώνεται. Η επικείμενη εμπορική κυκλοφορία της παράστασης σε dvd προόρισται να αποτελέσει την από μακρού αναμενόμενη σχετική αναφορά του καταλόγου.

Εφ. Αυγή
Τρίτ. 27 Μαΐου

About Κυριάκος Π. Λουκάκος

Ο Κυριάκος Λουκάκος είναι δικηγόρος - διδάκτωρ Νομικής του Πανεπιστημίου της Κολωνίας, ειδικός επιστήμων στον Κύκλο Ποιότητας Ζωής του «Συνηγόρου του Πολίτη» και διαπιστευμένος διαμεσολαβητής από το Υπουργείο Δικαιοσύνης. Υπήρξε συνεργάτης του Γ’ Προγράμματος της Ελληνικής Ραδιοφωνίας στην παραγωγή και παρουσίαση εκπομπών όπερας (1994 – 2010), είναι ο κριτικός μουσικής της εφημερίδας ΑΥΓΗ, καθώς και τακτικό μέλος του Σωματείου «Υποτροφίες Μαρία Κάλλας», του Ωδείου Αθηνών, της «Κίνησης πολιτών για μιαν Ανοιχτή Κοινωνία» και της Ενώσεως Ελλήνων Θεατρικών & Μουσικών Κριτικών, στην προεδρία του διοικητικού συμβουλίου της οποίας εκλέγεται από του έτους 2005.