• Email newsletter

  • Ανακοινώσεις

  • Η αθάνατη ηρωίδα του Massenet

    Η αθάνατη ηρωίδα του Massenet

    H πεντάπρακτη όπερα Manon του Jules Massenet, σε λιμπρέτο των Henri Meilhac και Philippe Gille, βασισμένο στη νουβέλα του Abbé Prévost, αποτελεί ένα από τα μεγάλα θαύματα του γαλλικού μελοδραματικού ρεπερτορίου. Η παρτιτούρα είναι ξέχειλη από συγκινητικές μελωδίες, λεπτοδουλεμένη ενορχήστρωση και ερωτική ατμόσφαιρα

  • Ετικέτες

  • Archives

    • 2021 (3)
    • 2020 (33)
    • 2019 (123)
    • 2018 (117)
    • 2017 (98)
    • 2016 (97)
    • 2015 (78)
    • 2014 (111)
    • 2013 (85)
    • 2012 (37)
  • Σύνδεσμοι

«Ντάντα Μαζίλο / Η λίμνη των κύκνων»

Βαθμολογία: 8/10

Κάθεσαι στο παγωμένο από το air-condition Κτήριο Η. Τα φώτα σβήνουν. Η παράσταση ξεκινά υπό τους ήχους της μουσικής του Πιοτρ Ίλιτς Τσαϊκόφσκι για την περίφημη «Λίμνη των Κύκνων». Ξεπροβάλλει το μπαλέτο. Λίγο πολύ γνωρίζεις τι θα δεις. Μαύρους άντρες και μαύρες γυναίκες με λευκές τουτού, όλοι σε μία παρωδία του γνωστού έργου. Τελικά αυτό που ξεκινά σαν παρωδία καταλήγει να πει μερικά σοβαρά πράγματα για την αγάπη. Σύντομα ξεχνάς το κρύο του χώρου. Η νεαρή νοτιοαφρικανή χορογράφος Ντάντα Μαζίλο διασκεύασε την «Λίμνη των Κύκνων». Μπλέκει το κλασικό μπαλέτο με τον αφρικάνικο χορό. Ανατρέπει τα στερεότυπα του πιο διάσημου ρομαντικού μπαλέτου, αλλά και τις ομοφοβικές προκαταλήψεις του κοινού. Η χορογράφος δηλώνει ότι δεν θέλει να κάνει πολιτική. Ότι δεν επιθυμεί να προκαλεί αντιδράσεις. Όμως «σε πολλές χώρες της Αφρικής η ομοφυλοφιλία θεωρείται παράνομη και τιμωρείται ακόμα και με θάνατο» («εφ», τεύχος 37, Νίκη Ορφανού). Ο μαύρος πρίγκηπας Ζίγκφριντ, έχει δύο λευκούς γονείς. Αρκούντως «προχωρημένους» σε εμφάνιση και συμπεριφορά. Τον παροτρύνουν να παντρευτεί την όμορφη μαυρούλα. Η καρδιά του «καίγεται» για έναν άλλον άντρα. Φοβάται να εξομολογηθεί τον έρωτά του στο περιβάλλον του. Εν τω μεταξύ οι προετοιμασίες της γαμήλιας τελετής προχωρούν κανονικά. Η πρώτη νύχτα γάμου μένει «λευκή». Η «λυσσάρα» νύφη προσπαθεί με όλα της τα θέλγητρα να προσελκύσει στην αγκαλιά της τον γκέι γαμπρό. Αυτός αντιστέκεται. Εμφανίζεται απρόσκλητος ο έτερος μορφονιός. Ενώπιον όλων ο γαμπρός προχωρά στο coming out του. Συγγενείς και φίλοι σοκάρονται. Προσπαθούν να τον μεταπείσουν. Το μπαλέτο κλείνει με μία ονειρική σκηνή, όπου κύκνοι και ερωτικοί αντίζηλοι χορεύουν μέχρι θανάτου. Δυστυχώς μέρη της χορογραφίας δεν ήταν αντιληπτά, παρά τα λεγόμενα της χορογράφου («Θέλω το κοινό να καταλαβαίνει…τις ιστορίες που λέω.»).

Τα δρώμενα επί σκηνής δεν προκαλούν αντιδράσεις. Εξάλλου το Φεστιβάλ Αθηνών ελάχιστα διαφημίζεται στο ευρύ κοινό. Δεν υπάρχει τηλεοπτική διαφήμιση. Έτσι όλα αυτά τα χρόνια είναι σαν να απευθύνεται σε μία ελίτ. Θα ήταν ενδιαφέρον να υπήρχαν στο κοινό αμύητοι θεατές. Ή τουλάχιστον Έλληνες πολιτικοί, που πια ούτε στα μπουζούκια συχνάζουν. Λες και απαξιούν για οποιοδήποτε είδος ανθρώπινης καλλιτεχνικής έκφρασης.

Η παράσταση ξεκινά με μία κακή ηχογράφηση της μουσικής του Τσαϊκόφσκι. Εκτός αν έφταιγε ο ήχος του χώρου. Ακούγονται και μουσικές των Στιβ Ράιχ, Rene Avenant, Καμίλ Σεν-Σανς, Arvo Pärt, με άσχημα περάσματα όμως από την μία στην άλλη. Κατανοητή η μόλις ωριαία διάρκεια της παράστασης, αφού η ταχύτητα της κίνησης είναι εντυπωσιακή. Το πρώτο χειροκρότημα απέσπασε η σκηνή της πρώτης νύχτας γάμου, όπου η κίνηση της νύφης είναι σε αντίστιξη με την μουσική του Τσαϊκόφσκι. Παραγωγή: The Dance Factory / Suzette Le Sueur & Interarts Lausanne / Chantal & Jean-Luc Larguier. Διεθνείς περιοδείες: Scènes de la Terre / Martine Dionisio. Φωτισμοί: Suzette Le Sueur. Κοστούμια: Ντάντα Μαζίλο, Suzette Le Sueur.
Στον ίδιο χώρο της Πειραιώς 260-Κτήριο Η παρουσίασε ο κ. Κωνσταντίνος Ρήγος νέα δουλειά με το Χοροθέατρο ΟΚΤΑΝΑ (Βαθμολογία: 8/10). Είναι δε εμπνευσμένος από το μπαλέτο «Η Ιεροτελεστία της Άνοιξης» του Ιγκόρ Στραβίνσκι. Το να παρακολουθείς την «Αρκαδία» στην επέτειο των 132 ετών από την γέννηση του συνθέτη αποτελεί διαβολική σύμπτωση. Ειδικά αν σκεφτεί κανείς ότι μόλις πέρυσι εορτάστηκαν τα 100 έτη από την συγγραφή του. Ο κ. Κωνσταντίνος Ρήγος επιστρέφει στο Φεστιβάλ Αθηνών οκτώ χρόνια μετά το Σχεδίασμα Β’-Ελεύθεροι Πολιορκημένοι, με μία παράσταση για την μάταιη αναζήτηση της ευτυχίας. Δώδεκα χορευτές (επτά άντρες και πέντε γυναίκες) επιχειρούν να ανακαλέσουν στην μνήμη του θεατή εικόνες εμπνευσμένες από τον ειδυλλιακό τόπο. Είναι «ένα εξιδανικευμένο τοπίο, γνωστό ως «Αρκαδία», σταθερό σημείο αναφοράς στο ποιμενικό δράμα της ευρωπαϊκής Αναγέννησης». Ο σκηνοθέτης μας «μεταφέρει σε χλοερά λιβάδια, σε πηγές και ποτάμια, σε σπηλιές και απρόσιτες κορυφές, σε δάση και κοιλάδες». Ως αφετηρία και ως τελικός προορισμός, η αρκαδική γη αποτελεί το κοινό σημείο αναφοράς των επεισοδίων, που συνθέτουν την παράσταση. «Η φύση είναι ο τόπος για την εκτός γάμου αντισυμβατική ζωή» (Ι. Βιβιλάκης, Το κήρυγμα ως performance, Εκδόσεις Αρμός). Ωστόσο, ο κόσμος της αιώνιας αθωότητας, της ευτυχισμένης και ελεύθερης ζωής έχει οριστικά πια χαθεί. Η Αρκαδία είναι ένα ρέκβιεμ για την φύση, αφού το όνειρο της Αρκαδικής Ουτοπίας υποχωρεί κάτω από το βάρος της παράλογης καταστροφής του φυσικού περιβάλλοντος και της συνειδητοποίησης της θνητότητας.

Η σύλληψη, η χορογραφία, τα σκηνικά, και οι φωτογραφίες ανήκουν στον κ. Κωνσταντίνο Ρήγο. Ο χορογράφος προσφέρει εικόνες ασύλληπτης ομορφιάς με σωστή διάρκεια. Δεν υπάρχει περίπτωση να προκαλέσει βαρεμάρα. Η μαγεία της φύσης κυριαρχεί στην σκηνή μέσω καιρικών φαινομένων όπως ο κεραυνός, ο άνεμος, η βροχή. Όλα αυτά αποτελούν αφορμή, για να δημιουργήσει ο χορογράφος πρωτότυπα σόλα. Σχεδόν όλα καταλήγουν σε χορογραφίες συνόλου. Έχει διανύσει μεγάλη πορεία ο δημιουργός («Δάφνις και Χλόη», όπου πάλι η φύση πρωταγωνιστούσε, «Τα καινούργια ρούχα του αυτοκράτορα», «American Dream»). Η φαντασία του μοιάζει ανεξάντλητη. Με την χρήση ζωόμορφων «τεράτων» και μαγικών πλασμάτων μιλά για το φυσικό περιβάλλον, που μπορεί να λειτουργεί αφροδισιακά (όπως στην σκηνή του ξυλοκόπου που θυμίζει τις φαντασιώσεις του Φρανσουά Οζόν στην ταινία «Les amants criminels» του 1999), να δώσει και να πάρει ζωή. Οι σκηνές είναι κατανοητές. Τα σχήματα αναγνωρίσιμα. Το έργο καλύπτει τις προδιαγραφές του Αριστοτέλη περιέχοντας φόβο, έλεος και κάθαρση. Έχει αρχή, μέση, τέλος. Όπως η ζωή του ανθρώπου. Την υποδεχόμαστε και την αποχαιρετούμε «γυμνοί». Η ύβρις τιμωρείται. Ο παράδεισος μπορεί να γίνει κόλαση.

Τα μοτίβα και τα θέματα της χορογραφίας είναι ποικιλόμορφα. Τα μέλη του μπαλέτου δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό. Οι αέρινες γυναίκες θυμίζουν Σειρήνες, Χάριτες, Νύμφες. Το κάλλος των ανδρών θαυμαστό. Αξιομνημόνευτο το ντουέτο της εξωκοσμικής δικέφαλης «αράχνης», το πρώτο τρίο, αποτελούμενο από 2 αγόρια και ένα κορίτσι, η ομαδική χορογραφία υπό τους ήχους του τσεκουριού του ξυλοκόπου. Η πλούσια σκηνή αποτύπωσης της καταστροφής της φύσης. Το σόλο του «ελαφιού» στο δασώδες πέρασμα. Η σκηνή με τα κεριά στο μοναστήρι, και το αντρικό ντουέτο, που την ακολουθεί. Τα τρία τελευταία σόλα. Το «δέντρο». Το κάλεσμα του Χάρου, που με τον χορό του χαρίζει μία παραμυθία στην εμπειρία του θανάτου. Η εικονοποιΐα για την κόλαση. Ερμηνεύουν (κυριολεκτικά): Αγγελική Γουβή, Τάσος Καραχάλιος (ο επιμελητής κίνησης στα φετινά «Εκείνη/Elle» και «Ραμόνα travel»), Τάσος Καραχανίδης, Κάντυ Καρρά, Έλενα Κέκκου, Γιώργος Κοτσιφάκης (ξεχώριζε στο σύνολο), Tadeu Liesenfeld (ο βραζιλιάνος χορευτής της «Πρώτης Ύλης» του κου. Δημήτρη Παπαϊωάννου), Ανδρονίκη Μαραθάκη, Άρης Παπαδόπουλος, Βλάσσης Πασιούδης, Νάνσυ Σταματοπούλου, και Αλέξης Φουσέκης. Δραματουργία: Ξένια Αηδονοπούλου. Συνεργάτης σκηνογράφος: Μαίρη Τσαγκάρη. Το σκηνικό αποτέλεσμα οφείλει πολλά στα κοστούμια του ταλαντούχου κου. Γιώργου Σεγρεδάκη. Μουσική-Ηχητική εικόνα: Δημοσθένης Γρίβας. Φωτιστικός σχεδιασμός: Σάκης Μπιρμπίλης. Βοηθοί Σκηνοθέτη / Επικοινωνία / Διεύθυνση Προβών: Άγγελος Παναγόπουλος, Έλενα Σκουλά. Βοηθός Χορογράφου: Μαρκέλλα Μανωλιάδη. Βοηθός Παραγωγής: Χρήστος Πολυκρέτης. Η μουσική συμμετέχει και ζωντανά στην παράσταση χάρη στο σύνολο παλαιάς μουσικής Ex Silentio. Τα μέλη του: Φανή Αντωνέλου – σοπράνο (ονειρική στην απόδοση των τραγουδιών), Ovilier Briand – μπαρόκ βιολί, Ανδρέας Λινός – βιόλα ντα γκάμπα, Δημήτρης Τίγκας – βιόλα ντα γκάμπα, Ηλέκτρα Μηλιάδου – βιόλα ντα γκάμπα & μπαρόκ τσέλο, Ιάσων Μαρμαράς – τσέμπαλο. Δημήτρης Κούντουρας – μουσική προετοιμασία. Διάρκεια: 80 λεπτά (χωρίς διάλειμμα).

About Κωστής Δ. Μπίτσιος

Ο Κωστής Δ. Μπίτσιος είναι δικηγόρος. Σπούδασε Νομικά και Δημοσιογραφία. Είναι τακτικό μέλος της Ένωσης Ελλήνων Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών. Γράφει για θέατρο, χορό, όπερα και μουσική στο www.critics-point.gr και για κινηματογράφο, τηλεόραση και μουσική στο www.apotis4stis5.com