• Email newsletter

  • Ανακοινώσεις

  • ΣΤΟ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟ ΤΗΣ ΤΕΛΕΤΗΣ ΒΡΑΒΕΙΩΝ ΚΡΙΤΙΚΩΝ

    ΣΤΟ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟ ΤΗΣ ΤΕΛΕΤΗΣ ΒΡΑΒΕΙΩΝ ΚΡΙΤΙΚΩΝ

    «Αρχιτραγουδιστές της Νυρεμβέργης» από τη Μετ του Κυριάκου Π. Λουκάκου Δεν θα υπήρχε περίπτωση συμμετοχής κριτικού μουσικής στη βράβευση, από την άξια Επιτροπή Θεάτρου της Ένωσης Ελλήνων Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών, του Σάκη Ρουβά,  για την ομολογουμένως επιτυχή ερμηνεία του  ιδιόμορφου και απαιτητικού ρόλου του Διονύσου στις «Βάκχες» του Ευριπίδου σε διδασκαλία Δημήτρη Λιγνάδη

  • Ετικέτες

  • Archives

    • 2017 (111)
    • 2016 (148)
    • 2015 (131)
    • 2014 (170)
    • 2013 (137)
    • 2012 (70)
    • 2011 (1)
    • 2009 (1)
  • Σύνδεσμοι

ΜΟΥΣΙΚΗ ΔΙΑΦΥΓΗ ΣΤΗ ΓΕΝΝΑΔΕΙΟ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ

 

Γεννάδειος βιβλιοθήκη       Τοποθετημένη σε ειδυλλιακό απόκεντρο του ομφαλού της Αθήνας, εκεί μάλιστα όπου συντηρείται ακόμη κάτι από την παλαιική ατμόσφαιρα «κλεινού άστεως», η Γεννάδειος Βιβλιοθήκη αποτελεί όχι συχνό, αλλά σταθερά επιθυμητό προορισμό επίσκεψης καλλιτεχνικών γεγονότων. Ίσως επειδή η σποραδική παρουσίασή τους, στους χώρους των κτηρίων και των κήπων της, περιβάλλεται από την ευλαβική σιγή του αρχαιολογικού αντικειμένου της «Αμερικανικής Σχολής Κλασσικών Σπουδών» την οποία υπηρετεί. Και ίσως ακόμη για τον έρωτα της τέχνης που αποπνέουν εκδηλώσεις, όπως αυτή που παρακολουθήσαμε το πρωταπριλιάτικο βράδυ του 2016, στοιχείο που αντικατοπτρίσθηκε στο συνοδευτικό δισέλιδο της συναυλίας, υποδειγματικό για τη λιτότητα και την πυκνότητα του περιεχομένου του, επιπροσθέτως δε πολύτιμο, αφού το πρόγραμμα της Ναταλίας Γεράκη στο φλάουτο και του Απόστολου Παληού στο πιάνο περιελάμβανε συνθέτες και/ή έργα ελάχιστα συνήθη στην περιορισμένη συναυλιακή καθημερινότητα της Αθήνας.

Χωρίς να εμφορούμεθα από την αντιπάθεια που ο Μότσαρτ έτρεφε για τον αυλό, εκφράζουμε τον σκεπτικισμό μας για μιαν ακολουθία που επικεντρώθηκε στις «Connections» Ελλάδος και Ηνωμένων Πολιτειών, ως δε περίπου αναγκαία συνέπεια αυτού, περιορίσθηκε σε συνθέσεις του 20ού αιώνα. Στο πλαίσιο αυτό, ομολογούμε την αμηχανία μας για την επιλογή ως εναρκτήριου έργου της Σονάτας (1987) του Νεοϋορκέζου Lowell Liebermann (*1961). Ενστερνιζόμενοι την επιλογή του μουσουργού να συνεχίσει την κλασική και ρομαντική μουσική παράδοση, καθώς και τη μέριμνά του για «καλοδομημένα και εκλεπτυσμένα έργακατανοητά από όλους», δεν κατορθώσαμε να ανιχνεύσουμε στοιχεία αξιομνημόνευτα σε αυτή τη μουσική, παρά την δημοφιλία που υπαινίσσεται η ήδη πολλαπλή ηχητική καταγραφή της σε δίσκους. Και αν στην πρώτη κίνηση μάς έλειψε η αίσθηση δομικού προορισμού μιας κατά βάση τονικής σύνθεσης, το τελικό presto energico αποτέλεσε πραγματική δοκιμασία.

Με την Canzone έργ. 38α (1959) του Samuel Barber (1910 – 1981) πραγματοποιήθηκε η μετάβαση σε άλλο επίπεδο συνθετικής εντέλειας, παρά το γεγονός ότι επρόκειτο περί μεταγραφής της αρχικής σύνθεσης. Θα επιθυμούσαμε ωστόσο από την διακεκριμένη φλαουτίστα μεγαλύτερο έλεγχο της γραμμής και λιγότερο βιμπράτο, καθώς και πιο μελίρρυτο χειρισμό της ελεγειακής πτυχής του έργου. Με τους 3 «Φανταστικούς Χορούς» (2011) του  Στάθη Γυφτάκη (*1967) φθάσαμε στην πρώτη πραγματική «διασύνδεση» με την υπερατλαντική μας σύμμαχο, αφού συνθέσεις του έχουν ακουσθεί επί αμερικανικού εδάφους. Με «πειραγμένο» το πιάνο και ανθρώπινους ήχους να συμπληρώνουν τη διανομή, η σύνθεση των 3 χορών ενάλλαξε ατμόσφαιρα, λαγνεία και κινητικότητα (στο φινάλε) με τρόπο διεισδυτικό και ουσιαστικό.

Την ευκαιρία της ανάπαυλας για το φλάουτο έδωσαν 2 τριμερείς ενότητες για το πιάνο που ανέδειξαν όχι μόνο την τη μουσικότητα και το δυναμικό εύρος ερμηνείας του Απόστολου Παληού, αλλά και ορισμένα από τα στοιχεία της γραφής που καθιστούν τον Γιώργο Κουμεντάκη (*1959) ίσως τον πλέον προβεβλημένο διεθνώς Έλληνα συνθέτη της γενιάς του. Τόσο για τα «3 Βότανα» (2000) όσο και για τα «3 Ψάρια» (1998), από το έργο του για πιάνο «Μεσόγειος έρημος», ο Κουμεντάκης ανακαλεί έναν μουσικό κόσμο που κινείται ανάμεσα στον Ερίκ Σατί και τον Μάνο Χατζιδάκι, τον πρώτο μάλιστα κατ’ εξοχήν για τα 3 ψάρια, των οποίων επιχείρησε, κατά το έντυπο, «να χαρτογραφήσει μουσικά τις ψυχικές τους ιδιαιτερότητες»! Σκανταλιάρης γύλος, λοιπόν, ευαίσθητη σφυρίδα και παιχνιδιάρα ζαργάνα, έτσι τα ψυχολογήσαμε εμείς…

Η Ναταλία Γεράκη πήρε τη «ρεβάνς» του σόλο με τον ευσύνοπτο, λιτό και υποβλητικό «Θρήνο για τη Μισέλ» (1988) του ισομερώς δραστήριου σε Ελλάδα και ΗΠΑ ακαδημαϊκού Θεόδωρου Αντωνίου (*1935). Από κοινού, τέλος, οι δύο καθιερωμένοι δεξιοτέχνες ολοκλήρωσαν την εμφάνισή τους με μια θερμή, κινηματογραφικού σκοπού  μελωδία, τις Facades (1981) του Philip Glass (*1937), και με τους «Ιωνικούς Χορούς» (1995) του Κωστή Κριτσωτάκη (*1973), ένα ακόμη φλερτ με τον κόσμο του Χατζιδάκι, τουλάχιστον στην έναρξη και την κατάληξη αυτής της «μικρογραφίας μπαλέτου». Μια βραδιά οπωσδήποτε απαιτητική και πλούσια σε ενδιαφέροντα μουσικά ερεθίσματα …

 

Αναδημοσίευση από ΑΥΓΗ της Κυριακής 29.05.2016

About Κυριάκος Π. Λουκάκος

Ο Κυριάκος Λουκάκος είναι δικηγόρος - διδάκτωρ Νομικής του Πανεπιστημίου της Κολωνίας, ειδικός επιστήμων στον Κύκλο Ποιότητας Ζωής του «Συνηγόρου του Πολίτη» και διαπιστευμένος διαμεσολαβητής από το Υπουργείο Δικαιοσύνης. Υπήρξε συνεργάτης του Γ’ Προγράμματος της Ελληνικής Ραδιοφωνίας στην παραγωγή και παρουσίαση εκπομπών όπερας (1994 – 2010), είναι ο κριτικός μουσικής της εφημερίδας ΑΥΓΗ, καθώς και τακτικό μέλος του Σωματείου «Υποτροφίες Μαρία Κάλλας», του Ωδείου Αθηνών, της «Κίνησης πολιτών για μιαν Ανοιχτή Κοινωνία» και της Ενώσεως Ελλήνων Θεατρικών & Μουσικών Κριτικών, στην προεδρία του διοικητικού συμβουλίου της οποίας εκλέγεται από του έτους 2005.