• Email newsletter

  • Ανακοινώσεις

  • Ἡ περατωμένη «Λούλου» τοῦ Μπέργκ, σκηνοθετικὸ δὶς ἐξαμαρτεῖν τῆς «Μέτ»…

  • Ετικέτες

  • Archives

    • 2021 (8)
    • 2020 (33)
    • 2019 (123)
    • 2018 (117)
    • 2017 (98)
    • 2016 (97)
    • 2015 (78)
    • 2014 (111)
    • 2013 (85)
    • 2012 (37)
  • Σύνδεσμοι

«ΜΗΔΕΙΑ»

Βαθμολογία: 7/10

 

Η παράσταση έλαβε χώρα στα έγκατα του «Bios». Κατέβαινα την σκάλα με αγωνία. Είχα να δω οκτώ (8) χρόνια την κα. Μαρία Πανουργιά να παίζει στο θέατρο. Στρογγυλοκάθισα στην πρώτη σειρά. Η σκηνή τετράγωνη. Το βεβαίωναν οι λάμπες, που σχημάτιζαν ένα πλαίσιο και λειτουργούσαν σαν σύνορο μεταξύ ημών και όσων σε λίγο θα εξελίσσονταν  ενώπιόν μας. Επί σκηνής έβλεπες μία συλλογή πικάπ. Ένα μικρόφωνο στα αριστερά περίμενε την φωνή, που θα το ξύπναγε. Σε μία κόγχη του πέτρινου τοίχου απέναντί μου, βρισκόταν κρυμμένος ο μοναδικός άντρας του θιάσου. Η παράσταση όμως δεν θα ξεκινούσε με αυτόν. Ο τίτλος του έργου αναφέρεται σε μία γυναίκα. Οι κραυγές της Μήδειας-Μαρίας Πανουργιά από τα παρασκήνια θα ξέσκιζαν το σκοτάδι. Γρήγορα εμφανίστηκε. Αλλαγμένη. Αναρωτήθηκα αν μία αναιμική παρουσία θα σήκωνε το βάρος ενός τέτοιου ρόλου. Η Μήδεια ενέπνευσε τον Ευριπίδη (431 π.Χ.), αλλά και τον Λουίτζι Κερουμπίνι (1797 μ.Χ.). Μετά τα πέντε πρώτα λεπτά αντιλήφθηκα ότι αδίκως αμφιταλαντεύτηκα. Η κα. Πανουργιά μπορεί να μην μού θύμιζε την καμπυλόγραμμη κυρία με το μαύρο ταγιέρ, που είχα δει το 2005 στο θέατρο «Θησείο» στην παράσταση «2004, Οδηγίες Χρήσεως» του Μιχαήλ Μαρμαρινού. Δεν μού θύμιζε καν το μυστήριο πλάσμα, που είχα δει το 2006 στο θέατρο «Εμπρός» στην παράσταση «Ολοένα και λιγότερες περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης» της Σοφίας Βγενοπούλου. Μα ούτε και την «Πελαγία» από το κινηματογραφικό «Μαύρο Λιβάδι» του 2009 του Βαρδή Μαρινάκη. Ήταν εκείνη την στιγμή η δήθεν τρωτή Μήδεια. Με το μαζεμένο μαλλί και το σταχτί κοστούμι σε καλούσε να την λυπηθείς. Δεν ήταν όμως γκρίζα, μουντή ή αδιάφορη η Μήδεια της πρωταγωνίστριας. Απλά άλλαζε «κοστούμια» κατά περίπτωση. Η Μήδεια της Πανουργιά ήταν πανούργα. Και όμορφη. Και σατανική. Και απελπισμένη. Και ερωτευμένη. Και απογοητευμένη, καθ’ ότι απατημένη και εξαπατημένη. Και για αυτό πένθιμη. Άλλο προσωπείο μπροστά στον Κρέοντα, άλλο για τον Ιάσονα, διαφορετικό ενώπιον του Αιγέα. Ο κ. Θανάσης Δόβρης υποδύθηκε επάξια και τους τρεις αντρικούς χαρακτήρες. Προφανώς ο σκηνοθέτης Φίλιππος Κανακάρης ήθελε να δημιουργήσει ένα ντουέτο. Επικεντρώθηκε στη σχέση άντρα-γυναίκας. Βασιζόμενος στην μετάφραση του Γιώργου Χειμωνά φάνηκε πώς πρόθεσή του ήταν να μελετήσει αυτή την αιώνια αντιπαλότητα-αγάπη. Έτσι ανέθεσε σε έναν ηθοποιό όλους τους αντρικούς ρόλους.

Η Μήδεια διαπιστώνει πώς ο Ιάσονας έχει πέσει σε ξένη αγκαλιά και ετοιμάζεται να δημιουργήσει μία νέα οικογένεια. Πώς αντιδρά; με την βοήθεια  στην κίνηση από την κα. Μαριέλα Νέστορα, η κα. Πανουργιά μεταμορφώνεται. Γίνεται ένα τέρας. Δείχνει να την συνεπαίρνει το μίσος. Όσο αγάπησε, άλλο τόσο μίσησε. Αδυνατεί να πιστέψει πως θα καταλήξει μόνη. Μόνη και αντιμέτωπη με έναν φαλλοκρατικό κόσμο. Καταστρώνει ένα σχέδιο εκδίκησης. Για να τεθεί σε λειτουργία όμως θα πρέπει και η ίδια να ξεπεράσει τον εαυτό της. Όπως και μία γυναίκα της σύγχρονης Ελλάδας, καλείται να υποδυθεί πολλούς ρόλους. Για τον άντρα, τον κ. Δόβρη, αυτοί οι ρόλοι είναι δεδομένοι (Κρέοντας, Ιάσονας, Αιγέας). Για την γυναίκα, την κα. Πανουργιά, την Μήδεια, οι ρόλοι είναι μέσα της. Ανασύρει κάθε φορά το κοστούμι, που θα την βοηθήσει να επιβιώσει και να επιτύχει τον στόχο της. Υποδύεται την υποτακτική μπροστά στην εξουσία του πανίσχυρου βασιλιά Κρέοντα. Στον σύζυγο Ιάσονα δεν έχει λόγο να κρυφτεί. Στέκεται απογυμνωμένη. Μέρος του σχεδίου της και ο αφελής Αιγέας.

Δεν διέκρινα το χιούμορ, που επικαλέστηκε το δελτίο τύπου. Δεν με ενόχλησε στο ελάχιστο. Πιο πολύ διέκρινα μία ειρωνεία. Στο σκηνικό του, δημιουργού και των κοστουμιών, κου. Αντώνη Βολανάκη υπήρχαν οι λάμπες φθορίου, που τύφλωναν εμένα που έτυχε να κάθομαι χαμηλά στην πρώτη σειρά. Ευθύνεται ίσως για αυτό και η υπεύθυνη φωτισμών κα. Βαλεντίνα Ταμιωλάκη. Ευτυχώς η κα. Πανουργιά με την παρουσία της ξεδιάλυνε το θολό τοπίο. Όλο το έργο ήταν πάνω της. Η Μήδειά της έψαχνε συνενοχή στον Χορό, που απάρτιζαν οι κ.κ. Βιβή Νικολακοπούλου, Μαρία Παμούκη, και Χριστίνα Λαζουρά. Επειδή το κοινό βρίσκεται καθήμενο στις τρεις πλευρές της τετράγωνης σκηνής, σοφά ο σκηνοθέτης είχε τοποθετήσει την κάθε μία από τις τρεις κοπέλες του Χορού ανάμεσα στους θεατές. Το εύρημα λειτούργησε. Και οι τρεις τους υπήρξαν αποτελεσματικές, δημιουργώντας έναν τρισδιάστατο περιβάλλοντα dolby ήχο. Η μουσική του κου. Γιώργου Ταμιωλάκη μάλλον υπήρξε αρκετά διακριτική, γιατί δεν την θυμάμαι. Αυτό που θα θυμάμαι είναι η ερμηνεία της κας. Πανουργιά στον ρόλο της Μήδειας, σαφώς καθοδηγούμενης, όπως και ο υπόλοιπος θίασος, από τον κ. Φίλιππο Κανακάρη. Δεν μπορώ να φανταστώ την παράσταση χωρίς τον δυναμισμό της. Μπορεί η γυναίκα-Πανουργιά να έχει χάσει λίγη από την λάμψη της, η ηθοποιός-Πανουργιά όμως εξακολουθεί να είναι ιδανική πρωταγωνίστρια του σύγχρονου θεάτρου. Η δύναμή της κρύβεται σε κάθε της κίνηση και χαμόγελο. Αν και στα γόνατα μπροστά στον Άντρα, ή φιλώντας το χώμα, έχει την δύναμη να απαιτεί και να επιβάλλει μόνο με τον δείκτη του χεριού της. Ακόμα και σκυμμένη μπροστά στον Άντρα τύραννο, βασιλιά, εραστή, σύζυγο, συνεργάτη, αυτή τόν εξουσιάζει. Ως πιο έξυπνη, υποδύεται την αδύναμη. Υποβιβάζει τον εαυτό της με νοικοκυρίστικα καθήκοντα, έχοντας επίγνωση ότι μέσα της κρύβει όλη την δύναμη της μάνας. Δίνει ζωή και για αυτό θεωρεί ότι δικαιούται και να την αφαιρέσει. Τα λυμένα μαλλιά της στο τέλος της παράστασης υπενθύμιζαν την θηλυκή πλευρά της και τελικά αντιλήφθηκα ότι η Μήδεια δεν ήθελε να είναι αξιολύπητη. Έψαχνε δικαίωση και στο πέρασμα των αιώνων φαίνεται το χειροκρότημα να μην την χορταίνει. Μού έλειψε η τελευταία κορυφαία σκηνή της τραγωδίας με το άρμα του Ήλιου.

Βγαίνοντας από την κοιλιά του κήτους, στάθηκα χαζεύοντας την σύγχρονη τεχνολογία του club Bios. Τα τεράστια ηχοσύνολα καταλαμβάνουν καίρια σημεία στον ισόγειο χώρο. Αμέσως σκέφτηκα τα πικάπ της παράστασης. Άραγε χρειάζονταν; Θα μπορούσε ο σκηνοθέτης να χρησιμοποιήσει κάποιο άλλο μέσο καταγραφής; γιατί τα φονευθέντα τέκνα ήταν δύο δίσκοι βινυλίου; Δεν σκόπευα να ασχοληθώ παραπάνω. Ένα ταξί μετέφερε τους προβληματισμούς μου και την παρέα μου ξανά στο σπίτι. Πριν είκοσι (20) μήνες ο σκηνοθέτης μού είχε εξομολογηθεί ότι τόν απασχολούσε καιρό η «Μήδεια» του Ευριπίδη. Χαίρομαι που σε μία ώρα καταφέρνει να συμπυκνώσει την τραγωδία της.

«Μήδεια» ΤΡΑΓΩΔΙΑ, του Ευριπίδη.

BIOS (Πειραιώς 84, Γκάζι, τηλ. 210- 3425335). Παραστάσεις: Δευτέρα και Τρίτη στις 9μ.μ.. Τιμές εισιτηρίων: Γενική είσοδος: 10,00€. Διάρκεια: 60 λεπτά (χωρίς διάλειμμα).

About Κωστής Δ. Μπίτσιος

Ο Κωστής Δ. Μπίτσιος είναι δικηγόρος. Σπούδασε Νομικά και Δημοσιογραφία. Είναι τακτικό μέλος της Ένωσης Ελλήνων Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών. Γράφει για θέατρο, χορό, όπερα και μουσική στο www.critics-point.gr και για κινηματογράφο, τηλεόραση και μουσική στο www.apotis4stis5.com