• Email newsletter

  • Ανακοινώσεις

  • Ἕξη νεότατοι ἕλληνες συνθέτες: ἔξοχες ἑρμηνεῖες τοῦ ΕΣΣΜ ὑπὸ τὸν Ἰάκωβο Κονιτόπουλο.

  • Ετικέτες

  • Archives

    • 2017 (138)
    • 2016 (148)
    • 2015 (131)
    • 2014 (170)
    • 2013 (137)
    • 2012 (70)
    • 2011 (1)
    • 2009 (1)
  • Σύνδεσμοι

«ΜΕ ΤΑ ΔΟΝΤΙΑ»

Βαθμολογία: 9/10

Ένα καλό δράμα στο θέατρο δεν είναι σπάνιο. Μία καλή κωμωδία είναι ευλογία. Τέτοια περίπτωση αποτελεί η παραγωγή του «Με τα δόντια» στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης. Τα 60χρονα της εν λόγω θεατρικής σκηνής εορτάζονται με τον καλύτερο τρόπο. Το φετινό ρεπερτόριο αποτελείται από πολύ καλές παραστάσεις. Η αλλαγή του ρεπερτορίου του Θεάτρου Τέχνης από την καλλιτεχνική διευθύντριά του κα. Μαριάννα Κάλμπαρη, προκειμένου να επιβιώσει η ιστορική σκηνή, κρίνεται, τουλάχιστον για φέτος, απόλυτα επιτυχημένη, θυμίζοντας το ρεπερτόριο του Θεάτρου του Νέου Κόσμου και του Επί Κολωνώ, που απευθύνονται σε νεώτερο κοινό. Το «Με τα Δόντια» («The Skin of our Teeth») του Θόρντον Γουάιλντερ έχει κερδίσει το βραβείο Πούλιτζερ. Πρωτοανέβηκε στο Broadway το 1942 σε σκηνοθεσία Ελία Καζάν. Μία ελεύθερη διασκευή πάνω στο ομώνυμο έργο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης πριν 60 χρόνια. Μετά την ιστορική παράσταση του 1954, το έργο δεν έχει ανέβει άλλη φορά από επαγγελματικό θίασο. Την σκηνοθεσία έχει αναλάβει ο κ. Γιάννης Μόσχος, του «Ασκήσεις για γερά γόνατα» http://critics-point.gr/?p=2450 . Τον θίασο απαρτίζουν ηθοποιοί από την νεώτερη γενιά αποφοίτων της Δραματικής Σχολής του Θεάτρου Τέχνης. Το κείμενο αποτελεί διασκευή του πρωτοτύπου και την μετάφραση επιμελείται ο κ. Γιώργος Δεπάστας. Η ιστορία της οικογένειας «Ανθρώπου» μεταφέρεται στην ελληνική πραγματικότητα, χωρίς να παραλείπεται το ταξίδι της στον χρόνο μέσα στις τρεις σκηνές του έργου. Εξάλλου το κείμενο είναι γεμάτο αναχρονισμούς, κινούμενο από τους προϊστορικούς χρόνους μέχρι το σήμερα.

Ο κ. Γιάννης Μόσχος, που παρουσίασε φέτος στο Φεστιβάλ Αθηνών τις «Διασκεδαστικές ιστορίες περί θνητότητας» του Αντόν Τσέχωφ, «αλλάζει τα φώτα» στο έργο. Και καλά κάνει. Η παράσταση έχει το ενδιαφέρον που δεν έχει ο Γουάιλντερ του Θεάτρου Αλίκη (http://critics-point.gr/?p=2495 ). Το «Με τα Δόντια» γίνεται το όχημα, για να μιλήσει η παράσταση για την κατάντια του σύγχρονου Έλληνα, τον ρατσισμό, τα εγκλήματα πολέμου, την οπισθοδρομική θρησκευτική ηγεσία, την Χρυσή Αυγή. Ο στόχος επιτυγχάνεται πλήρως, με αποκορύφωμα την σκηνή που οι δύο νέοι του κειμένου επιδίδονται σε ένα εξαντλητικό τσιφτετέλι και ζεϊμπέκικο. Η ξεφτίλα της χώρας επιτείνεται από την ιδέα τα δύο τραγούδια να ακουστούν ολόκληρα, ενώ ο θίασος καταλήγει ένα «φυτό» επί σκηνής. Οι χαρακτήρες της παράστασης θυμίζουν ήρωες καρτούν, μέχρι το φινάλε του έργου και την μεταμόρφωσή τους σε ένα ζώο, που αντιστοιχεί στην πραγματική τους φύση. Η ιλαρή διάθεση της παραγωγής βοηθά να ειπωθούν τα πιο σοβαρά πράγματα, όπως στην σκηνή που απαγγέλλονται οι «Μυρωμένοι Στίχοι» του λογοτέχνη Γεωργίου Χ. Σουρή (1853-1919).

Ο θίασος ξεσαλώνει, περιπαίζοντας την υποκρισία της θεοφοβούμενης ελληνικής κοινωνίας στην σκηνή του σεξ της 1ης πράξης και στο ξεγύμνωμα των νέων στην 2η πράξη του έργου, εκεί που ξεχωρίζουν οι κκ. Φωτεινή Αθερίδου και Αντίνοος Αλμπάνης. Η κα. Φωτεινή Αθερίδου υποδύεται την κόρη «Χαρά». Η ηθοποιός είναι η 23χρονη κόρη του κου. Θοδωρή Αθερίδη και της κας. Ελένης Γκασούκα. Η κα. Αθερίδου αντιμετωπίζει με τόλμη τον χαρακτήρα της «Χαράς». Έχει μικρό ρόλο και δεν αντιλαμβάνεσαι πλήρως το ταλέντο της. Χρειάζεται χρόνο, για να αποδείξει την αξία της και να ξεφύγει από την σκιά των επιτυχημένων γονέων της. Ο κ. Αντίνοος Αλμπάνης υποδύεται τον γιο «Χάρη». Ο ηθοποιός αποδεικνύει ότι αγαπά την τέχνη του, αφού μπορεί να παίζει με επιτυχία πρωταγωνιστικούς ρόλους (http://critics-point.gr/?p=2005 ), να περνά σε δευτεραγωνιστικούς ρόλους (http://critics-point.gr/?p=1949 ) και να εμφανίζεται και σε τριταγωνιστικούς ρόλους, όπως εδώ, αν και τηλεοπτικός αστέρας. Και όλα αυτά χωρίς να ντρέπεται για την ομορφιά του. Ο «κ. Άνθρωπος» του κου. Θανάση Δήμου έχει όλα τα χαρακτηριστικά της πατρικής φιγούρας, που αποδομεί με κωμικά αποτελέσματα το έργο. Ο κ. Δήμου συμπράττει στην σκηνή με την σύζυγό του, την οποία υποδύεται η κα. Ιωάννα Μαυρέα. Η ηθοποιός είναι η μεγάλη αποκάλυψη της παράστασης. Η κα. Μαυρέα δίνει τον καλύτερό της εαυτό, για να δημιουργήσει την μάνα «κα. Ανθρώπου», χρησιμοποιώντας με μαεστρία το αστείρευτο ταλέντο της. Γίνεται λέαινα, γλυκιά, τρυφερή, σκληρή, βίαιη. Μεταξύ των καλών σκηνών της, ξεχωρίζει αυτή που ως πρόεδρος του συλλόγου «Μητέρων» εξυμνεί τον θεσμό του γάμου, ουσιαστικά γελοιοποιώντας τον, αφού τον παρουσιάζει ως το μέγιστο γυναικείο επίτευγμα. Ο κ. Άγγελος Μπούρας κρατά τον ρόλο του αφηγητή. Είναι αυτός που εξαρχής εξηγεί την φόρμα της παράστασης στο κοινό και βοηθά να γίνει αντιληπτός ο διαδραστικός χαρακτήρας της, πόσω μάλλον όταν πρόκειται για το Θέατρο Τέχνης, που δεν μας έχει συνηθίσει σε τέτοιες παραγωγές. Η κα. Ιωάννα Παππά, φετινή υποψήφια για το βραβείο Κουν καλύτερης ερμηνείας σε ελληνικό έργο («Οδός Πολυδούρη») με τον ρόλο της υπηρέτριας «Σαβίνας» τολμά να συγκριθεί με ιερά τέρατα του θεάτρου (https://www.youtube.com/watch?v=sc-9ntEll1Q ) και μάλιστα σε κωμωδία, που δεν είναι το είδος θεάτρου που διακρίνεται η ίδια («Μελτεμάκι», «Καθόλου Καλά», «Παρέλαση», «Αλεπούδες»). Το όνομα του ρόλου της αναφέρεται στον ιδρυτικό μύθο της Ρώμης, σύμφωνα με τον οποίο ο Ρωμύλος διατάζει την αρπαγή των Σαβίνων γυναικών, γιατί η πόλη είναι γεμάτη από άντρες, ο οποίος έχει αποτυπωθεί στον πίνακα του Jacques-Louis David του 1799. Μάλιστα αυτός ο πίνακας ήταν η έμπνευση των Eve Sussman & The Rufus Corporation για την βίντεο-εγκατάσταση, που παρουσίασαν πριν 10 έτη περίπου στο Μουσείο Μπενάκη στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών (https://www.youtube.com/watch?v=6_K5cJCdsZw ). Η κα. Παππά στηρίζει την ερμηνεία της σε βουγιουκλίστικους ακκισμούς, θυμίζοντας την αείμνηστη σταρ. Στην 1η σκηνή (διάρκειας 40 λεπτών) θυμίζει την Αλίκη του «Αχ! Αυτή η γυναίκα μου». Στην 2η σκηνή (διάρκειας 30 λεπτών) θυμίζει την Αλίκη του «Η κόρη μου η σοσιαλίστρια». Το νεανικό φιζίκ της την βοηθά και μπορεί να ειπωθεί ότι και η ίδια είναι σταρ. Έχει σκηνική λάμψη και ταλέντο και στην κωμωδία.

Το κείμενο περιγελά την έλλειψη κονδυλίων για πλούσια σκηνικά και κοστούμια, αλλά η δουλειά και η φαντασία της κας. Ελένης Μανωλοπούλου αποζημιώνουν για το αποτέλεσμα. Σκηνοθεσία κινματογραφικού υλικού: Χρήστος Δήμας. Κίνηση: Ανθή Θεοφυλίδου. Μουσική επιμέλεια: Άγγελος Τριανταφύλλου. Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου. Φωτογραφίες: Πάνος Μιχαήλ. Video trailer: Διαμαντής Καραναστάσης.

«ΜΕ ΤΑ ΔΟΝΤΙΑ» ΚΩΜΩΔΙΑ του Θόρντον Γουάιλντερ.

Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν Υπόγειο (Πεσμαζόγλου 5, Αθήνα. τηλέφωνο ταμείου: 2103228706). Διάρκεια: 100 λεπτά (χωρίς διάλειμμα).  

About Κωστής Δ. Μπίτσιος

Ο Κωστής Δ. Μπίτσιος είναι δικηγόρος. Σπούδασε Νομικά και Δημοσιογραφία. Είναι τακτικό μέλος της Ένωσης Ελλήνων Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών. Γράφει για θέατρο, χορό, όπερα και μουσική στο www.critics-point.gr και για κινηματογράφο, τηλεόραση και μουσική στο www.apotis4stis5.com