• Email newsletter

  • Ανακοινώσεις

  • Γιώργου Κουρουποῦ: ἄνευ ὑπερτίτλων, Φωνὴ Δρυὸς ἢ…Πίνακες ἀπὸ μιὰ Ἔκθεση;
    Ὁ πιανίστας Uwe Matschke τὸ 2017.

  • Ετικέτες

  • Archives

    • 2017 (134)
    • 2016 (148)
    • 2015 (131)
    • 2014 (170)
    • 2013 (137)
    • 2012 (70)
    • 2011 (1)
    • 2009 (1)
  • Σύνδεσμοι

«ΜΕΓΑΛΟΙ ΔΡΟΜΟΙ»

Βαθμολογία: 8/10

Η παρακολούθηση όλης της παράστασης έγινε με ένα χαμόγελο στα χείλη. Όσο και να κόπτεται το θεατρικό κατεστημένο για «δηθενιές» του «νέου αίματος» σε συνεντεύξεις σε επιτυχημένες μεν εκπομπές, εντελώς άσχετες με την τέχνη δε, πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι ΑΥΤΟ είναι το ΝΕΟ θέατρο. Ένα θέατρο με νέους ανθρώπους, σημερινά κείμενα και κοινό που σέβεται τους επί σκηνής δρώντες, που δεν χαχανίζει, δεν απαντά στο κινητό του, δεν βαράει το κομπολόι του, δεν τραβάει φωτογραφίες, δεν σχολιάζει μεγαλοφώνως και στο τέλος ανταμείβει με το θερμότερό του χειροκρότημα μια καλή παράσταση, αφού δεν βιάζεται να φύγει, για να τρέξει στα σκυλάδικα. Και όλα αυτά μιας και το θέατρο του «μεγάλου κοινού» έχει το μεγάλο κοινό, που του αξίζει. Ενώ το καλό σύγχρονο θέατρο έχει και την πλατεία γεμάτη και το κοινό επιδεικνύει αυτοσεβασμό.

Αυτά. Όσο και αν φαίνονται ελιτίστικα, όσα και αν φαίνονται υπερβολικά.

Είναι η αλήθεια.

Εξάλλου το θέατρο οφείλει να είναι όχι μόνο τέχνη, αλλά και πολιτική πράξη. Και στο ελληνικό θέατρο δεν θα μπορούσε να συμβαίνει κάτι διαφορετικό από ότι συμβαίνει στην ελληνική κοινωνία και στο ελληνικό πολιτικό σύστημα:

Μία μεγάλη μερίδα των πολιτών και των πολιτικών, κυρίως νεώτεροι, θέλουν να τα αλλάξουν όλα και μία μεγάλη μερίδα της κοινωνίας και της πολιτικής σκηνής, νέοι και μεγαλύτεροι, δεν θέλουν να αλλάξει κάτι.

Στο σημερινό ελληνικό θέατρο παρατηρείται η ίδια κατάσταση:

Το νέο προσπαθεί να βρει τον χώρο του, συναγωνιζόμενο το παλιό. Το παλιό έχει πιάσει όλα τα «καλά» πόστα. Είναι «βολεμένο». Έχει τη δουλίτσα του, το κοινό του, τα «παπαγαλάκια» του, που διαφημίζουν ότι κάνει ως «καταπληκτικό», ως «μοναδικό», ως «παράσταση που δεν πρέπει να χάσετε». Τα παπαγαλάκια του κατεστημένου θεάτρου τού δίνουν βήμα μάλιστα, για να διαβάλλει τους νέους. Επειδή παίζουν σε μικρές σκηνές, επειδή παίζουν σε σπίτια. Στην πραγματικότητα τους ζηλεύουν, γιατί οι ίδιοι δεν μπορούν να διανοηθούν τον εαυτό τους να παίζουν χωρίς πλούσια σκηνικά και κοστούμια, χωρίς τηλεοπτική διαφήμιση, χωρίς πληρωμένα αστεράκια κριτικών. Γιατί τότε θα φαινόταν ότι «ο βασιλιάς είναι γυμνός». Το αστείο είναι ότι οι περισσότεροι σημερινοί θιασάρχες οφείλουν την καριέρα τους στο θέατρο σε έναν καλό ρόλο στην τηλεόραση, που σήμερα σνομπάρουν. Αλλοιώς εν έτει 2015 δεν θα τους ήξερε ούτε η μάνα τους. Και πιστοί στον νεποτισμό κοινωνίας και πολιτικής, χώνουν συζύγους και τέκνα σε θεατρικές σχολές, παραστάσεις, σίριαλ. Μόνιμη δε επωδός για το παρωχημένο γούστο τους: «αυτό θέλει το κοινό». Κλαίγονται κιόλας δηλαδή, επειδή δεν έχουν τα κότσια να διαπραγματευτούν με την «τρόικα»: τους οπισθοδρομικούς παραγωγούς τους, το υπερφυσικό εγώ τους, το ανεκπαίδευτο κοινό τους.

Για το κατεστημένο του ελληνικού θεάτρου η κα. Λένα Κιτσοπούλου είναι κόκκινο πανί. «Ποια είναι αυτή που τολμά να κάνει το ένα; που βρίζει τον άλλον; που προσβάλλει τα εθνικά μας σύμβολα; που μας πουλά φύκια για μεταξωτές κορδέλες;»

Οι «Μεγάλοι Δρόμοι» βασίζονται σε δύο (2) διηγήματα της κας. Λένας Κιτσοπούλου. Υπάρχουν ενστάσεις αφού άλλο να διαβάζεις ένα πεζό κείμενο και άλλο να το κάνεις θέατρο. Το θέατρο πρέπει να έχει έναν σκοπό. Το κείμενό του να λέει μια ιστορία, από την οποία μπορεί να πάρει κάτι το κοινό σπίτι του όταν φεύγει. Δεν είναι σίγουρα εφικτό αυτό με τα συγκεκριμένα διηγήματα, τα οποία γράφτηκαν, για να αναγνωσθούν και όχι για να παρουσιαστούν σε μία θεατρική σκηνή. Ένα όμως δεν μπορείς να αρνηθείς σε αυτά τα κείμενα. Ότι είναι ΣΗΜΕΡΙΝΑ! Δίνουν ευκαιρία σε ηθοποιούς να μεγαλουργήσουν, όπως πριν επτά (7) έτη η κα. Μαρία Σκουλά στις «Κρυψώνες» (10/10) του θεάτρου της οδού Κεφαλληνίας με βάση «Το πράσινό μου φουστανάκι».

Η σκηνοθέτις της παράστασης και μία εκ των τριών μελών του θιάσου κα. Ειρήνη Φαναριώτη παρουσιάζει την πρώτη παράσταση της ομάδας T.d.S (Terre de Semis: Γη της Σποράς), η οποία συμμετέχει στην σκηνοθεσία. Βασίζεται στα δύο διηγήματα της Κιτσοπούλου «Αθήνα, Εννέα Δεκεμβρίου» και «Μεγάλοι Δρόμοι» από τα βιβλία «Νυχτερίδες» και «Μεγάλοι Δρόμοι» αντίστοιχα. Τα κείμενα είναι γροθιά στο στομάχι. Το πρώτο πιο κωμικό, το δεύτερο πιο ρομαντικό. Τους ήρωες τους ξέρεις. Μπορεί να είσαι εσύ ή οι φίλοι σου. Ο ένας χωρίζει. Η άλλη υποφέρει για την απώλεια του αγαπημένου της. Τα ασπρόμαυρα σκηνικά του πρώτου μέρους του κου. Γιάννη Αρβανίτη, γίνονται πολύχρωμα στο δεύτερο πιο νοσταλγικό μέρος, σε αρμονία με τα κοστούμια, που δημιούργησε η ομάδα. Η κίνηση των έμπειρων Αμάλιας Μπένετ και Χαράς Κότσαλη δίνει ρυθμό στην παραγωγή, υπό τους ήχους λαϊκού τραγουδιού, ρεμπέτικου και αμανέδων.

Το τέμπο δεν χάνουν οι τρεις ηθοποιοί κκ. Ειρήνη Φαναριώτη, Μυρτώ Γράψα και Άρης Λάσκος. Λίγο πριν τα 30 τους σε μαγεύουν με το ταλέντο τους, την ευλαλία τους και το επίκαιρο παίξιμό τους. Διακριτές οι σπουδές του χορού στην ερμηνεία της κας. Γράψα. Φωτεινή περσόνα η σκηνοθέτις, παίζει σίγουρη για τον εαυτό της. Ο κ. Λάσκος είναι ιδρυτικό μέλος της θεατρικής ομάδας «Ubuntu», που προ δύο (2) μηνών τής απονεμήθηκε τιμητική διάκριση νέου ή πρωτοεμφανιζόμενου καλλιτέχνη από την Ένωση Ελλήνων Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών για την σάτιρα «Διαβολιάδα» του Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ («Bios»). Στους «Μεγάλους Δρόμους» ξεχωρίζει με την ευθυβολία του, χωρίς να μπορείς να πάρεις το βλέμμα σου από τα τεράστια μάτια του.

Πρωτότυπη μουσική σύνθεση: Φώτης Σιώτας. Φωτισμοί: Γιώργος Ταμπακάκης. Βοηθός σκηνοθέτη: Νάντια Μαργαρίτη.

 «ΜΕΓΑΛΟΙ ΔΡΟΜΟΙ» ΣΚΗΝΙΚΗ ΣΥΝΘΕΣΗ της ομάδας T.d.S.

Θέατρο του Νέου Κόσμου – Κάτω Χώρος (Αντισθένους 7 & Θαρύπου, Νέος Κόσμος, τηλέφωνο ταμείου: 2109212900). Παραστάσεις: Απόγ.: Κυρ. 7 μ.μ. Βραδ.: Τετ.-Σάβ. 9.15 μ.μ., Κυρ. 9.30 μ.μ.. Τιμές εισιτηρίων: €12 (κανονικό), €10 (φοιτητικό, άνω των 65 ετών), €8 (ανέργων). Διάρκεια: 75 λεπτά (χωρίς διάλειμμα).

 

 

About Κωστής Δ. Μπίτσιος

Ο Κωστής Δ. Μπίτσιος είναι δικηγόρος. Σπούδασε Νομικά και Δημοσιογραφία. Είναι τακτικό μέλος της Ένωσης Ελλήνων Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών. Γράφει για θέατρο, χορό, όπερα και μουσική στο www.critics-point.gr και για κινηματογράφο, τηλεόραση και μουσική στο www.apotis4stis5.com