• Email newsletter

  • Ανακοινώσεις

  • 2nd MOLYVOS INTERNATIONAL MUSIC FESTIVAL: German efficiency and Greek enthusiasm join forces

    2nd MOLYVOS INTERNATIONAL MUSIC FESTIVAL: German efficiency and Greek enthusiasm join forces

    by Kyriakos P. Loukakos[1] Many among us have nurtured the supposition that German soprano Marlis Petersen, one of the few indisputable contemporary divas of Opera, has been the initiator of the Molyvos International Music Festival

  • Ετικέτες

  • Archives

    • 2017 (111)
    • 2016 (148)
    • 2015 (131)
    • 2014 (170)
    • 2013 (137)
    • 2012 (70)
    • 2011 (1)
    • 2009 (1)
  • Σύνδεσμοι

ΜΑΚΒΕΘ ΣΕ ΝΕΑ ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΣ

Γράφει ο Κυριάκος Π. Λουκάκος

 

Θυμάμαι ακόμη το λυρικό ντεμπούτο του αόμματου Αντρέα Μποτσέλλι, στα 1998, ως Ροδόλφου στη «Μποέμ» του Πουτσίνι στο Κάλιαρι της Σαρδηνίας. Η παράσταση είχε μεταδοθεί από την Ιταλική τηλεόραση και η ιδιωτική βιντεοταινία βρίσκεται μάλλον ακόμη στο αρχείο μου. Αυτό που ωστόσο δεν είχα συγκρατήσει ήταν το γεγονός ότι η οικονομημένη και κομμένη στα μέτρα του συμπαθούς ερμηνευτή σκηνοθεσία ανήκε στον Lorenzo Mariani, τον ίδιο που υπέγραψε την πλέον πρόσφατη παραγωγή της όπερας του Τζουζέππε Βέρντι «Μάκβεθ» από την Εθνική Λυρική Σκηνή, όπως αυτή παρουσιάσθηκε και σταδιακά αναπτύχθηκε στον ιδεώδη για όπερα  χώρο της αίθουσας «Αλεξάνδρα Τριάντη» του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών. Εβδομάδες μετά την παρακολούθηση 2 παραστάσεων του κύκλου, η εντύπωσή μας παραμένει ισχυρή, ότι το θέαμα επιβεβαίωνε υψηλού επιπέδου μουσικοθεατρική πρόσληψη του ιστορικά κατάφορτου δραματουργικού και λοιπού υλικού, ενώ, παρά το επιφαινόμενο μιας σύγχρονου ήθους αφαιρετικής σκηνογραφίας (Maurizio Balò), δεν υπολειπόταν σε αισθητικές αξιώσεις (χάρη και στους έξοχους φωτισμούς του Linus Fellbom), αποφεύγοντας, στο όνομα  επικαιροποίησης της πλοκής, μια trash διευθέτηση του σκηνογραφικού και ενδυματολογικού στοιχείου (Silvia Aymonino). Η διαδρομή του Ιταλοαμερικανού πάντως, από μιαν ανήσυχη νεότητα πολλαπλών επιδόσεων ως μουσικού, ηθοποιού, μουσικολόγου και σκηνοθέτη, με σπουδές στα εμβληματικά Taft και Harvard Schools των ΗΠΑ, μέχρι την καλλιτεχνική διεύθυνση του πολύπαθου, αλλά μεγαλειώδους -όχι μόνον κατ’ όνομα- Τεάτρο Μάσσιμο του Παλέρμο, εξηγεί την ευστοχία επικέντρωσης της παραγωγής του στα στοιχεία της ουσίας του δράματος. Σε ένα σιδηρόφρακτο ερμητικό χώρο, με μια μόνον κλίμακα για τους βασιλείς που αποδίδονται στον αμείλικτο μηχανισμό της ιστορίας,  με τους θρόνους ως σχεδόν αδιαλείπτως  παρόν διακύβευμα, αλλά και με τις 3 μοίρες να πλαισιώνουν ασφυκτικά τους πρωταγωνιστές (clin d’ oeil στα Νορν του Βάγκνερ, το αιματοβαμμένο Seil των οποίων μετατρέπεται, εν τέλει, σε αγχόνη για τη Λαίδη), ο Μαριάνι εκθέτει γυμνό το δράμα της σταδιακής αποξένωσης του ζεύγους Μάκβεθ, μεταξύ τους και με τον κόσμο ολόγυρά τους. Η αυτοκαταστροφική εμμονή στην κενή αρχομανία υποκαθιστά τη στειρότητα της Λαίδης, αλλά και μια συζυγική σχέση που βασίζεται προϊόντως στην άρνηση, γεγονός που εξηγεί τη σαρκαστική στωικότητα του Μάκβεθ στο άγγελμα θανάτου της βασίλισσάς του.

Παρά το γεγονός της συνεπούς ένστασής μας για την φωνητική καταλληλότητα του Δημήτρη Τηλιακού και της Δήμητρας Θεοδοσίου ως ζεύγους Μάκβεθ, αμφότεροι έχουν ωριμάσει συγκινητικά στους ρόλους τους, ενώ κεφαλαιοποιούν με επιτυχία τη όλο και μακρύτερη διεθνή εμπειρία τους. Ακόμη και η αδυναμία της χαμηλής περιοχής της Θεοδοσίου, προφανέστερη στην άρια της β’ πράξης, αξιοποιήθηκε με τους όρους καρικατούρας που νομιμοποιεί ο ίδιος ο Βέρντι στην αλληλογραφία του! Η μεγάλη έκπληξη υπήρξε για μας, μολαταύτα, ο Μάκβεθ του Τάση Χριστογιαννόπουλου, μια πραγματική tour de force αυτού του βασικά λυρικού βαρυτόνου, που χάρισε στον χαρακτήρα παθιασμένη διάσταση εξαγγελίας, χωρίς θυσία της γραμμής του τραγουδιού. Πλάι του η Ουκρανή Tatiana Melnychenko, με πρόσφατη την επιτυχία της, ως Λαίδης Μάκβεθ, στο Δημοτικό Θέατρο του Klagenfurt  της Αυστρίας, φωνή χαρισματικά προορισμένη για το ρόλο, αλλά με ορατά όρια τεχνικής, όπως στη σκηνή της υπνοβασίας. Από τους καλλιεπείς ερμηνευτές του Μπάνκο επιλέγουμε τον ηχηρότερο των 2  Τάσο Αποστόλου, σε ένα ρόλο γραμμένο για την καλύτερη περιοχή της φωνής του, έναντι του Πέτρου Μαγουλά που αισθανθήκαμε  ως λιγότερο άνετο σε αυτή την ανάθεση. Στη σπαρακτική άρια του Μακντάφ απολαύσαμε το πάντα νεανικό ηχόχρωμα και  την άμεμπτη φραστική του έμπειρου Βαγγέλη Χατζησίμου, όπως και την αρρενωπή ομοιογένεια εκφοράς  του νεώτερου Δημήτρη Πακσόγλου. Τον τελευταίο στήριξε καθοριστικά για το επίμετρο της σκηνής ο ασφαλής Μάλκολμ του Χαράλαμπου Αλεξανδρόπουλου, έναντι ενός γενικώς αμήχανου Γιώργου Ζωγράφου στο ρόλο του Σκωτσέζου βασιλόπαιδα. Κυριολεκτικά πολύτιμες οι πέραν του πενταγράμμου εκτινάξεις στα σύνολα πρωτίστως της Αντωνίας Καλογήρου, αλλά και της Σοφίας Κυανίδου, που εναλλάχθηκαν στο ρόλο της κυρίας των τιμών της Λαίδης. Κινητική και εστιασμένη η χορωδία υπό τη διδασκαλία του Αγαθάγγελου Γεωργακάτου, σε εγρήγορση αποχρώσεων η ορχήστρα της ΕΛΣ υπό την ενδιαφέρουσα μουσική διεύθυνση του Μύρωνος Μιχαηλίδη. Τέλος, παρά κάποια μακρηγορία στη δράση, επικροτούμε τον εμπλουτισμό της γ’ πράξης με τα παριζιάνικα  ballabili, χορογραφημένα με γούστο από τον Renato Zanella…

Εφ. Αυγή
Παρ. 23 Μαΐου

About Κυριάκος Π. Λουκάκος

Ο Κυριάκος Λουκάκος είναι δικηγόρος - διδάκτωρ Νομικής του Πανεπιστημίου της Κολωνίας, ειδικός επιστήμων στον Κύκλο Ποιότητας Ζωής του «Συνηγόρου του Πολίτη» και διαπιστευμένος διαμεσολαβητής από το Υπουργείο Δικαιοσύνης. Υπήρξε συνεργάτης του Γ’ Προγράμματος της Ελληνικής Ραδιοφωνίας στην παραγωγή και παρουσίαση εκπομπών όπερας (1994 – 2010), είναι ο κριτικός μουσικής της εφημερίδας ΑΥΓΗ, καθώς και τακτικό μέλος του Σωματείου «Υποτροφίες Μαρία Κάλλας», του Ωδείου Αθηνών, της «Κίνησης πολιτών για μιαν Ανοιχτή Κοινωνία» και της Ενώσεως Ελλήνων Θεατρικών & Μουσικών Κριτικών, στην προεδρία του διοικητικού συμβουλίου της οποίας εκλέγεται από του έτους 2005.