• Email newsletter

  • Ανακοινώσεις

  • Σπυρίδωνος Ξύνδα: Ὑποψήφιος Βουλευτής: νεκρανάσταση τῆς πρώτης ἑλληνικῆς καὶ σὲ ἑλληνικὸ κείμενο ὄπερας ἀπὸ τὴν Παλαιὰ Φιλαρμονικὴ
    Ἑταιρεία Κερκύρας (ΦΕΚ., ἱδρ. 1840).

    2017: 4πλῆ ἐπέτειος τῆς ΦΕΚ καὶ τῆς Ἑλληνικῆς Μουσικῆς.

    1. 100ὴ θανάτου Σπύρου Σαμάρα (1861-1917)
    2. 200ὴ γεννήσεως Σπυρίδωνος Ξύνδα (1817-1896)
    3. 200ἠ γεννήσεως Δομηνίκου Παδοβά(νη) (1817-1892).
    4. 150ὴ παγκ. α ̓ ἐκτ. Ὑποψηφίου Βουλευτοῦ (1867).

  • Ετικέτες

  • Archives

    • 2017 (134)
    • 2016 (148)
    • 2015 (131)
    • 2014 (170)
    • 2013 (137)
    • 2012 (70)
    • 2011 (1)
    • 2009 (1)
  • Σύνδεσμοι

Λοριν Μααζελ & Φιλαρμονία στην Αθήνα

Θα είχε εξαιρετικό ενδιαφέρον μια συζήτηση με τον μαέστρο  Lorin Maazel γύρω από τις αθηναϊκές εντυπώσεις του σε βάθος 50ετίας. Νεαρός και παθιασμένα ιδιοσυγκρασιακός, με τα μεγάλα, όμορφα κι εκφραστικά μάτια του, παριζιάνος στη γέννηση, αμερικανός στην καταγωγή και επίκαιρα βερολινέζος στην ενασχόληση, είχε πρωτοδιευθύνει ήδη τη δεκαετία του 1960 στην ελληνική πρωτεύουσα, φιλοξενούμενος ενός Φεστιβάλ Αθηνών με αμιγώς αστική ταυτότητα, υπό τη σκιά της Ακρόπολης και το φως της Αττικής σελήνης. Η πρόσφατη εμφάνισή του στην Αθήνα της κρίσης, για μια και μόνη συναυλία στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, και μάλιστα ως χορηγία «ανωνύμου του Έλληνος» του Λονδίνου (ας μας συγχωρηθεί η παραπομπή στην παρομοίως ανιδιοτελή πατρότητα της «Ελληνικής Νομαρχίας»), τον βρήκε με πολλές δεκαετίες επιπλέον στη λογιστική του ηλικία, αλλά πάντα ρηξικέλευθο, ανατρεπτικό, ιδιοφυή και αστάθμητο, αλλά ποτέ αδιάφορο.

Η σύμπτωση το θέλησε ώστε η πατρότητα των 2 έργων της συναυλίας του στην αίθουσα «Χρήστος Λαμπράκης» (15/12/2012) να ανήκει στους ίδιους αμοιβαίως αντιπαθείς δημιουργούς που κάλυψαν το α’ μέρος του κειμένου της προηγούμενης Κυριακής. Πριν το διάλειμμα η λονδρέζικη Ορχήστρα Philharmonia ερμήνευσε την 6η συμφωνία του Π. Ι. Τσαϊκόφσκυ (1840 – 1893), την γνωστότερη ως «Symphonie Pathétique» (1893), έργο που το βιωματικό βάρος του συνήθως υπαγορεύει την ανάκρουσή του στην κατακλείδα παρόμοιων προγραμμάτων. Η άμεση προσαρμογή των μουσικών στο κλίμα της Συμφωνίας, μας υπενθύμισε στην πράξη ότι πρόκειται για ιστορικό σχηματισμό που αξιοποίησαν ογκόλιθοι σαν τον Βίλχελμ Φούρτβαίγκλερ, τον Χέρμπερτ Φον Κάραγιαν ή τον Όττο Κλέμπερερ. Απάντηση στις ανάγκες της φωνογραφικής βιομηχανίας, η Φιλαρμόνια αρνήθηκε να διαλυθεί κατ’ επιταγήν των πατρόνων της και, χωρίς πλέον τον φερετζέ της επωνυμίας «New», που φόρεσε για κάποιο διάστημα, υποδέχθηκε στο πόντιουμ τον 82ετή Μάαζελ, ευσταλή και θαλερό, με το χαρακτηριστικό μειδίαμα, για μιαν ανάγνωση της «Παθητικής» συμφωνική, αλλά όχι ουδέτερη. Χωρίς εξπρεσιονιστικές υστερίες, λοιπόν, ο ύστατος Τσαϊκόφσκυ του ώριμου Μάαζελ, με μόνη πυξίδα την «αντικειμενική» φόρτιση της παρτιτούρας, η προσήλωση στην οποία τον οδηγούσε ανέκαθεν, λιγότερο εμφατικά από άλλους, αλλά με αντίστοιχη συνέπεια. Σε αυτήν την πολύ προσωπική εκτέλεση όλα έμοιαζαν στη θέση τους, ο βηματισμός, η υποκείμενη αφήγηση, το ανάπτυγμα της δυναμικής, χωρίς υπερβολές εύρους, αλλά με στέρεη προεκτίμηση των κλιμακώσεων της βαρυσήμαντης ανάπτυξης της α’ κίνησης. Το ρουμπάτο του, δοκιμασμένο στις χαράξεις αναφοράς λυρικών έργων του Πουτσίνι, και η ευκαμψία των υποδείξεών του, παρόντα και στο allegro con grazia, έμοιαζαν να αναπηδούν από μιαν αενάως υπό διαμόρφωση συνύπαρξή του με την Ορχήστρα, με ένα στοιχείο κινδύνου πολύτιμο ως έναυσμα εσωτερικής έντασης της μουσικής: ένα νοσταλγικό βαλς στο μεταίχμιο της αποδόμησης, επισφαλές και γι αυτό βαθιά ανησυχητικό. Εντυπωσιακό και το εμβατηριακό allegro molto vivace, με πολύ βαθύτερο αντίκτυπο από τη συνήθη ορχηστρική επίδειξη που αποσπά το ενδιάμεσο χειροκρότημα. Πόσο χώρο μουσικής επικράτειας ανακάλυψε ο Μάαζελ, πόση δύναμη εξέπεμψε με όπλο τη υπομονετική διαχείριση της κλιμάκωσης, χωρίς ίχνος δεξιοτεχνικής επίδειξης του ίδιου και του συγκροτήματός του. Μια βαθμίδα αληθινά προπαρασκευαστική του ακροτελεύτιου adagio lamentoso, που δικαιολόγησε συντριπτικά τη θρηνώδη επιταγή του επιθετικού προσδιορισμού του μέσα από εστιασμένη αγωγική ευρύτητα. Και βέβαια χρώματα, όπως του φαγκότου πριν από την έκθεση της πονεμένης μελωδίας, που ο αντίκτυπός της διευρύνθηκε από τον αποκλεισμό μελοδραματισμού στο φραζάρισμα των μεστών εγχόρδων. Ένα φινάλε ιδιαιτέρως αποκαλυπτικό των οφειλών του νεαρού Σιμπέλιους στον Τσαϊκόφσκυ.

Μετά το διάλειμμα, ο επιφανής συνδυασμός μας χάρισε μιαν άκρως υποκειμενική ερμηνεία της 2ης συμφωνίας (1877) του Γιοχάννες Μπραμς (1833 – 1897): βαριά, με επιτηδευμένο έλλειμμα  δυναμισμού και αδιάκοπη προβολή λεπτομερειών εις βάρος της συμφωνικής διασύνδεσής τους. Η αφύπνιση στο δ’ μέρος δεν έσωσε την παρτίδα αυτής της δομικά δύσπεπτης παρουσίασης, που, όμως, εκτιμήθηκε θετικότερα από το κοινό σε σχέση με την προηγηθείσα «Παθητική»…

Εφ. Η Αυγή
Κυ, 10 Φεβ 2013

About Κυριάκος Π. Λουκάκος

Ο Κυριάκος Λουκάκος είναι δικηγόρος - διδάκτωρ Νομικής του Πανεπιστημίου της Κολωνίας, ειδικός επιστήμων στον Κύκλο Ποιότητας Ζωής του «Συνηγόρου του Πολίτη» και διαπιστευμένος διαμεσολαβητής από το Υπουργείο Δικαιοσύνης. Υπήρξε συνεργάτης του Γ’ Προγράμματος της Ελληνικής Ραδιοφωνίας στην παραγωγή και παρουσίαση εκπομπών όπερας (1994 – 2010), είναι ο κριτικός μουσικής της εφημερίδας ΑΥΓΗ, καθώς και τακτικό μέλος του Σωματείου «Υποτροφίες Μαρία Κάλλας», του Ωδείου Αθηνών, της «Κίνησης πολιτών για μιαν Ανοιχτή Κοινωνία» και της Ενώσεως Ελλήνων Θεατρικών & Μουσικών Κριτικών, στην προεδρία του διοικητικού συμβουλίου της οποίας εκλέγεται από του έτους 2005.