• Email newsletter

  • Ανακοινώσεις

  • Λέων Τολστόι – Η Δύναμη του Σκότους

    Λέων Τολστόι - Η Δύναμη του Σκότους

    Λέων Τολστόι - Η Δύναμη του Σκότους Σκηνοθεσία:  Ελένη Σκότη-Γιώργος Χατζηνικολάου Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας Κριτική: Ηλίας Βλάχος Το Έργο Γραμμένο το 1886 από τον Τολστόι, η Δύναμη του Σκότους αποτελεί ένα  αγροτικό δράμα σε πέντε πράξεις, το οποίο σταδιακά λαμβάνει την μορφή της τραγωδίας  καθώς πραγματεύεται την άνοδο, ύβρι και πτώση του κεντρικού ήρωα. Πέρα από τις τεχνικές δυσκολίες στο ανέβασμά του ( η σκηνογραφία απεικονίζει λεπτομερώς  τη ρωσική ύπαιθρο –γεγονός που αργότερα ώθησε τον Στανισλάφσκυ να το επικρίνει για την εξαφάνιση του νοήματος και των χαρακτήρων κάτω από τον εξωτερικό ρεαλισμό και τα πολλά αντικείμενα),  η παρουσίαση του έργου απαγορεύτηκε από τη ρωσική κυβέρνηση έως το 1902, λόγω των άθλιων συνθηκών διαβίωσης και ανέχειας των αγροτικών στρωμάτων που παρουσιάζει

  • Ετικέτες

  • Archives

    • 2017 (134)
    • 2016 (148)
    • 2015 (131)
    • 2014 (170)
    • 2013 (137)
    • 2012 (70)
    • 2011 (1)
    • 2009 (1)
  • Σύνδεσμοι

Η «ΑΥΓΗ» ΣΤΑ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ (5)

Οι 12 ημέρες του Pesaro: 35o  Φεστιβάλ Ροσσίνι στη γενέτειρά του

 

του Κυριάκου Π. Λουκάκου

Η πρώτη μας μουσική εμπειρία στην επικράτεια του Ροσσίνι ήλθε με την επίφοβων απαιτήσεων όπερά του «Armida» (1816, Adriatic Arena, Τρίτη 19/08/2014, ώρα 20.00), βασισμένη στο μεσαιωνικό έπος «Η ελευθερωθείσα Ιερουσαλήμ» (Gerusalemme liberata) του Torquato Tasso. Η όπερα επικεντρώνεται στον ακαταμάχητο έρωτα της μάγισσας του τίτλου με τον εχθρό της ιππότη Ρινάλντο, την εν τέλει εγκατάλειψή της και την παράδοσή της στους δαίμονες της εκδίκησης. Το έργο είχε επανέλθει στη σκηνή για πρώτη φορά στα 1952 με όχημα τις σκανδαλιστικές φωνητικές και υποκριτικές ικανότητες της νεαρής Μαρίας Κάλλας, ενώ αλησμόνητες παραμένουν οι επιδόσεις στο ρόλο αυτό της Ολλανδής Cristina Deutekom, που έφυγε από τη ζωή στις 7 Αυγούστου, καθώς και της ελάχιστα καθιερωμένης ακόμη εν έτει 1993 Renée Fleming, σε μια παραγωγή του Luca Ronconi για το Πέζαρο με αναφορές στην κινηματογραφική ταινία «Marocco» της δεκαετίας του 1930, για τις ανάγκες της οποίας η νεαρή Αμερικανίδα είχε μεταμορφωθεί σε «μοιραία» πλανεύτρα τύπου Marlene Dietrich. Θεωρώντας πλέον ιδέα γερασμένη την επικαιροποίηση της δράσης στην παλαιότερη παραγωγή, ο Ρονκόνι εισηγήθηκε μια νέα ματιά στη «μαγική» αυτή όπερα,  περισσότερο απλή, προσανατολισμένη στα παραμυθένια στοιχεία της και σε αντίστοιχα μέσα, όπως, στην ενδυματολογική παραβολή των ιπποτών σταυροφόρων με τις φιγούρες του σικελικού κουκλοθεάτρου (κοστούμια Giovanna Buzzi)  και τη δημιουργία υψηλής αισθητικής tableaux – vivants για τα ιντερλούδια έκστασης των εραστών (σκηνικά Margherita Palli).

Το αποτέλεσμα αναδείχθηκε υποδειγματικά αναπαλαιωμένο στη μουσική του πτυχή, συμπεριλαμβανομένου εκτενούς μπαλέτου  (σε αδιάφορη χορογραφία του Michele Abbondanza), χάρη και στη στιβαρή διεύθυνση του έμπειρου αρχιμουσικού Carlo Rizzi, που ανέδειξε κυρίως την επαναστατικότητα των ιδεών ενός Ροσσίνι ερωτευμένου με την ερμηνεύτρια και  μέλλουσα σύζυγό του Isabella Colbran. Στην απώτερη διαδοχή εκείνης κλήθηκε να ανταποκριθεί, η οπτικά εντυπωσιακή Carmen Romeu. Παρά το γεγονός, όμως, ότι η νεαρή σοπράνο κινήθηκε με υποκριτική άνεση και υπερέβαλε τις δυνάμεις της, δεν κατόρθωσε να αποφύγει την δίκαιη κριτική ότι ο ρόλος δικαιώνεται μέσα από την παθιασμένη ιδιοποίηση μιας περισσότερο εκτεταμένης και ασφαλούς τεσσιτούρας.

Ως μόνος γυναικείος χαρακτήρας της όπερας, η Αρμίντα αντιμετωπίζει έξι χαρακτήρες τενόρου και δύο μπάσου. Η σκηνική δράση επιτρέπει την αξιοποίηση μόνο τεσσάρων της πρώτης φωνητικής κατηγορίας, με εξάρχοντα, εν προκειμένω, τον Ρινάλντο του Σικελού Antonino Siragusa, καλλιτέχνη με μακρά σταδιοδρομία, αλλά άθικτη την αυτοπεποίθηση μιας ατρόμητης υψηλής περιοχής και της ισχυρής προβολής της στην αίθουσα. Ευπρόσδεκτη υπήρξε η ηχοχρωματική διαφοροποίησή του από τον Ρώσο Dmitri Korchak ως αντίζηλό του  Τζερνάντο και ιππότη Ουμπάλντο, τενόρο με έξοχα εστιασμένο ήχο, γλυκιά και καθαρή εκφορά. Στο μέρος του βασιλιά Γοδεφρείδου Ντε Μπουγιόν και του ιππότη Κάρλο ο Αμερικανός Randall Bills πρόσφερε φωνή ομοιογενή σε όλο το εύρος της, ενώ ως σταυροφόρο Εουστάτσιο, μέρος μικρό αλλά σημαντικό, απολαύσαμε τον Βασίλη Καβάγια στην πρώτη του επίσημη μετάκληση από το Φεστιβάλ, με υγιές, μεταλλικό και ζωηρό τραγούδι. Στο διπλό ρόλο των δαιμονικών υποστηρικτών της Αρμίντα, του βασιλιά Ιντραότε και του δαίμονα Ασταρόττε, ο ναπολιτάνος μπάσος Carlo Lepore επιβλήθηκε στον μεγάλο χώρο με τίμημα όμως  ενδείξεις ενός ανεπιθύμητου βιμπράτο.

Το επόμενο απόγευμα (Teatro Rossini, Τετάρτη 20/08/2014,ώρα 16.30) αφιερώθηκε στην εμφάνιση της θρυλικής Ewa Podleś, πλαισιωμένης από την νεόκοπη Filarmonica Gioachino Rossini υπό την διεύθυνση του Βενετού Carlo Tenan,  προστατευομένου του αείμνηστου Λόριν Μάαζελ. Το ρεπερτόριο της Πολωνής ντίβας εκτείνεται «από το Μπαρόκ μέχρι τον Πεντερέτσκι» με ιδιαίτερο βάρος στο belcanto rossiniano. Ελάχιστα ξένισε, λοιπόν, το γεγονός ότι το πρόγραμμα περιελάμβανε μια διαδρομή αιώνων, από τον Ορφέα του Γκλουκ μέχρι την καντάτα «Αλέξανδρος Νιέφσκι» του Προκόφιεφ. Μια διαδρομή που κατέδειξε τη γεννημένη στη Βαρσοβία καλλιτέχνιδα, ακόμη και σε αυτό το προχωρημένο στάδιο της σταδιοδρομίας της,  ως σπάνιο εκπρόσωπο ενός υπό εξαφάνιση γένους, με αβυσσαλέα χαμηλή περιοχή, ανεπίληπτο έλεγχο αναπνοής, φωνητική ιδιοποίηση της ταυτότητας των χαρακτήρων, σκανδαλιστική άνεση στην κολορατούρα και τον χρωματισμό της, αλλά και ακτινοβολία πραγματικού αστέρα. Έμπειρη συναυλιακή καλλιτέχνις,, η Πόντλες διέτρεξε ανεπαισθήτως το εκφραστικό χάσμα τόσο διαφορετικών προσώπων και διαθέσεων όσο η Τυφλή της «Τζοκόντα», ο Ορσίνι της «Λουκρητίας Βοργία» και η Ιζαμπέλα της «Ιταλίδας στο Αλγέρι», μέχρι το απρόσμενο encore από την «Σταχτοπούτα» του Μασσνέ που εισήγαγε η ίδια με τον υποκριτικό στόμφο μιας Σάρα Μπερνάρ! Γεγονός ανθολογίας που ευτυχώς ηχογραφήθηκε…

About Κυριάκος Π. Λουκάκος

Ο Κυριάκος Λουκάκος είναι δικηγόρος - διδάκτωρ Νομικής του Πανεπιστημίου της Κολωνίας, ειδικός επιστήμων στον Κύκλο Ποιότητας Ζωής του «Συνηγόρου του Πολίτη» και διαπιστευμένος διαμεσολαβητής από το Υπουργείο Δικαιοσύνης. Υπήρξε συνεργάτης του Γ’ Προγράμματος της Ελληνικής Ραδιοφωνίας στην παραγωγή και παρουσίαση εκπομπών όπερας (1994 – 2010), είναι ο κριτικός μουσικής της εφημερίδας ΑΥΓΗ, καθώς και τακτικό μέλος του Σωματείου «Υποτροφίες Μαρία Κάλλας», του Ωδείου Αθηνών, της «Κίνησης πολιτών για μιαν Ανοιχτή Κοινωνία» και της Ενώσεως Ελλήνων Θεατρικών & Μουσικών Κριτικών, στην προεδρία του διοικητικού συμβουλίου της οποίας εκλέγεται από του έτους 2005.