• Email newsletter

  • Ανακοινώσεις

  • «Τα ορφανά»

    «Τα ορφανά»

    Βαθμολογία: 5/10 Οι λόγοι που καθιστούν την παράσταση ελκυστική είναι η καλή φήμη του έργου («Orphans», 2009), που δεν ευτυχεί στο παρόν ανέβασμα παρά το επίκαιρο θέμα που πρόσφατα μας έδωσε παραγωγές διαμάντια ("Συμβαίνει τώρα"), του 44χρονου Βρετανού συγγραφέα Ντένις Κέλι ("Black Sea": «Το σενάριο ανήκει στον Λονδρέζο Ντένις Κέλι, που το θεατρικό του «D.N

  • Ετικέτες

  • Archives

    • 2017 (138)
    • 2016 (148)
    • 2015 (131)
    • 2014 (170)
    • 2013 (137)
    • 2012 (70)
    • 2011 (1)
    • 2009 (1)
  • Σύνδεσμοι

Η «ΑΥΓΗ» ΣΤΑ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ (4)

Οι 12 ημέρες του Pesaro: 35o  Φεστιβάλ Ροσσίνι στη γενέτειρά του

 

  του Κυριάκου Π. Λουκάκου

 

Η λουτρόπολη του Πέζαρο σε υποδέχεται νωχελική κατά την άφιξη στον επαρχιακό σιδηροδρομικό σταθμό. Σε ελάχιστα λεπτά ένα πανάκριβο ταξί σε αποβιβάζει στην είσοδο του οικογενειακού ξενοδοχείου της διαμονής. Αν και το όνομά του (Figaro) παραπέμπει στην αυγουστιάτικη ατραξιόν της περιοχής, το Rossini Opera Festival, η ατμόσφαιρα δεν εκπέμπει το εγκεφαλικό και επιτηδευμένο δέος που σου επιβάλλει το κλίμα σιωπηρής περισυλλογής του Μπάυρώιτ. Νεανικές οικογένειες παραθεριστών, η απέραντη πυκνοδομημένη αμμουδιά της Αδριατικής, τα βρέφη και νήπια που ανταγωνίζονται σε φωνητικές επιδόσεις παραπέμπουν περισσότερο στη γήινη αντίληψη της ζωής που δώρισε μέσα από το έργο του στην ανθρωπότητα το διασημότερο τέκνο της Πόλης, ο επιλεγόμενος και «κύκνος του Πέζαρο». Όμως και η παραθαλάσσια θερινή ραστώνη αποδεικνύεται απατηλή, αφού, λίγες εκατοντάδες μέτρα από την παραλία, ένας από τους αρτιότερα οργανωμένους φεστιβαλικούς θεσμούς συνεχίζει να επιδίδεται, για 35η συναπτή περίοδο, στο έργο της αρχαιολογικής και μουσικολογικής αποκατάστασης της κληροδοσίας του Ροσσίνι. Μια αποστολή που συμπληρώνουν οι παραστάσεις των έργων του, σε πρότυπες κριτικές εκδόσεις της «Fondazione Rossini di Pesaro». Και βέβαια η θερινή  «Accademia Rossiniana» που συστηματικά γαλουχεί νέους τραγουδιστές από όλο τον κόσμο στον αναπαλαιωμένο τρόπο ερμηνείας του συνθέτη, όπως αυτός σχολαστικά αποκαλύπτεται από την επιστημονική έρευνα, ήδη βαθέως αναθεωρητική σε σχέση με αυτόν τον παλαιότερα υποτιμώμενο δημιουργό.

Σε παρόμοιο πλαίσιο, αλλά πάντοτε με μεσογειακούς όρους λειτουργίας του πολιτικού συστήματος, ο από μακρού Sovrintendente του Φεστιβάλ Gianfranco Mariotti διαμαρτύρεται μονότονα για το μειωμένο ενδιαφέρον της εγχώριας, τοπικής και γενικής, διακυβέρνησης. Μειωμένο ακόμη και στον απόηχο της συντήρησης από το Ίδρυμα 4700 autografi rossiniani έναντι του στοιχειώδους κόστους των 8000 ευρώ, αλλά και της πηχυαίας ομολογίας των Financial Times πως «nowhere will you come closer to the real Rossini than Pesaro» (Shirley Apthorp, 13/08/2014).

Και η εφετινή διοργάνωση ενός «all – Rossini program» περιελάμβανε σημαντική ποικιλία και, φυσικά, πρωτότυπο μουσικολογικό και παραστατικό ενδιαφέρον. Προσωπικές συναυλίες χάρισαν στο κοινό η φημισμένη  Πολωνέζα κοντράλτο Ewa Podles και ο Αργεντινός τενόρος Juan Francisco Gatell, ενώ «duetti amorosi» (ή περίπου) απέδωσαν οι Καταλανή υψίφωνος Carmen Romeu και Ουζμπέκα μεσόφωνος Lena Belkina. Την καθιερωμένη, δίκην εκπαιδευτικής δοκιμασίας, παράσταση της σκηνικής καντάτας «Il Viaggio a Reims» παρακολούθησαν εφέτος οργανωμένοι όμιλοι Αμερικανών και Κινέζων φοιτητών, λίγο πιο πέρα ο διάσημος βιολονίστας και μαέστρος Salvatore Accardo διηύθυνε τις 6 σονάτες a Quattro.

Τα 3 λυρικά έργα που παραδοσιακά αποτελούν το «piatto forte» της διοργάνωσης περιελάμβαναν εφέτος την πρώτη παρουσίαση στον Χώρο της νεανικής opera seria «Aureliano in Palmira» (Ο Αυρηλιανός στην Παλμύρα, 1813), σε σκηνοθεσία Mario Martone και στη μουσικά υπερπλήρη κριτική έκδοση που συγκρότησε από πληθώρα πηγών, αφού ελλείπει η αυτόγραφη παρτιτούρα, ο Αμερικανός μουσικολόγος και αρχιμουσικός Will Crutchfield. Ακολούθησε, μετά από απουσία 21 ετών, η υπερβατικών απαιτήσεων «Armida» (1816), σε νέα παραγωγή του Luca Ronconi, αλλά και ένας ιδιαίτερος «Κουρέας της Σεβίλλης» (1816), περισσότερο σκηνοθετημένος από την αρχικώς εξαγγελθείσα «versione semiscenica», χάρη στη συμβολή των σπουδαστών της Ακαδημίας Καλών Τεχνών του Ουρμπίνο. Το φεστιβάλ ολοκληρώθηκε με την πρώτη παγκόσμια παρουσίαση της ενορχηστρωμένης από τον ίδιο τον Ροσσίνι εκδοχής της διόλου «μικρής» Petite Messe Solennelle στην κριτική έκδοση του Davide Daolmi για το «Ίδρυμα Ροσσίνι του Πέζαρο», λόγος ιδιαίτερης υπερηφάνειας για τον ακαταπόνητο καλλιτεχνικό διευθυντή του Φεστιβάλ, αρχιμουσικό Alberto Zedda, που διηύθυνε τη συναυλία στο Teatro Rossini με απευθείας προβολή της για το γενικό κοινό στην κεντρική Piazza del Popolo. Μια πραγματική μουσική προσφορά…

Η εφετινή επίσκεψή μας στο Μπάυρώιτ περιόρισε τον αριθμό των γεγονότων που παρακολουθήσαμε στο Πέζαρο, με κύρια απώλεια τον «Αυρηλιανό στην Παλμύρα», παράσταση μουσική γεύση της οποίας λάβαμε χάρη στις εξαιρετικού επιπέδου αναμεταδόσεις του Γ’ ραδιοφωνικού Προγράμματος της RAI, ενώ και το θέαμα προσφέρθηκε en différé, φευ μόνο στο Ιταλικό κοινό, από τον 5ο δίαυλο (Rai 5) της  δημόσιας τηλοψίας της  γείτονος.

 

Σ.Σ. Αποκατάσταση ημαρτημένου της παρελθούσας Κυριακής: Η παράσταση του «Don Giovanni» στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, στην οποία μετείχε ως αρχάριος ο Sorin Koliban, δεν ήταν του έτους 1992, αλλά του Μαρτίου 1996. Απολογίες στους αναγνώστες και ευχαριστίες στην κ. Κατερίνα Κινινή που το επεσήμανε…

About Κυριάκος Π. Λουκάκος

Ο Κυριάκος Λουκάκος είναι δικηγόρος - διδάκτωρ Νομικής του Πανεπιστημίου της Κολωνίας, ειδικός επιστήμων στον Κύκλο Ποιότητας Ζωής του «Συνηγόρου του Πολίτη» και διαπιστευμένος διαμεσολαβητής από το Υπουργείο Δικαιοσύνης. Υπήρξε συνεργάτης του Γ’ Προγράμματος της Ελληνικής Ραδιοφωνίας στην παραγωγή και παρουσίαση εκπομπών όπερας (1994 – 2010), είναι ο κριτικός μουσικής της εφημερίδας ΑΥΓΗ, καθώς και τακτικό μέλος του Σωματείου «Υποτροφίες Μαρία Κάλλας», του Ωδείου Αθηνών, της «Κίνησης πολιτών για μιαν Ανοιχτή Κοινωνία» και της Ενώσεως Ελλήνων Θεατρικών & Μουσικών Κριτικών, στην προεδρία του διοικητικού συμβουλίου της οποίας εκλέγεται από του έτους 2005.