• Email newsletter

  • Ανακοινώσεις

  • Κορνήλιος Σελαμσῆς: «Λεόντιος καὶ Λένα», «ὄπερα» (;) κατὰ Γκέοργκ Μπύχνερ (1813-1837)… Β ́

  • Ετικέτες

  • Archives

    • 2017 (134)
    • 2016 (148)
    • 2015 (131)
    • 2014 (170)
    • 2013 (137)
    • 2012 (70)
    • 2011 (1)
    • 2009 (1)
  • Σύνδεσμοι

ΖΟΥΜΠΙΝ ΜΕΤΑ & ΦΙΛΑΡΜΟΝΙΚΗ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ ΕΚ ΝΕΟΥ

Με τα σκίτσα της Έλλης Σολομωνίδου – Μπαλάνου[1]

 

«Ινδικό θέρος» για έναν Ινδό μαιτρ της μπαγκέτας

 

 

Zubin Mehta3 001  Η στήλη ομνύει διαχρονικά στην ευπρέπεια και τους προϊόντως χειμαζόμενους κανόνες της. Έτσι, αν και το όνομά του  έχει πλέον ανεπισήμως διαρρεύσει, εμείς θα σεβασθούμε την επίσημη ανωνυμία του «Έλληνα του Λονδίνου», στον οποίο οφείλουμε καλλιτεχνικές «Αλκυονίδες ημέρες» καταμεσής στην αθηναϊκή βαρυχειμωνιά της κρίσης. Στο πλαίσιο αυτό, λοιπόν, ας μάς επιτραπεί εισαγωγικώς να διατυπώσουμε προς τον νέο πρόεδρο του ΟΜΜΑ, κ. Ν. Θεοχαράκη, ως εκπρόσωπο -ευελπιστούμε- ευρωπαϊκού πνεύματος παιδείας και πολιτισμού, την ενδεχομένως δυσχερώς εκπληρώσιμη παράκληση και ευχή να μην σημάνει η ανάληψη από το Κράτος της ευθύνης ενός ούτως ή άλλως ανέκαθεν δημόσιου -κατά την αποστολή του- Οργανισμού, όπως το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών,  την σταδιακή έκπτωσή του σε … music hall. Με άλλους λόγους ο πολυχώρος που σχεδιάσθηκε ως η κύρια αίθουσα συναυλιών (concert hall) μιας ευρωπαϊκής πρωτεύουσας να παραμείνει προορισμένος για επισκέψεις μεγάλων σχηματισμών, αλλά και να ενισχυθεί ως υποβοηθητικός της ελληνικής σοβαράς μουσικής τόσο δια της φιλοξενίας της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών όσο και δι’ ιδίων αυτού εκδηλώσεων.

Zubin Mehta2 001  Την προσδοκία, εξάλλου, να μην αποθαρρυνθούν στο μέλλον προσφορές Μαικήνων συνδυάζουμε εν προκειμένω και με την ανυπόκριτη ικανοποίησή μας για μιαν ακόμη επιστροφή της εξαίρετης Φιλαρμονικής Ορχήστρας του Ισραήλ στην Αθήνα, η εντεινόμενη περιοδικότητα της οποίας θέλουμε να πιστεύουμε ότι λειτουργεί και επιβεβαιωτικά στο πεδίο της σφυρηλάτησης στρατηγικής συμμαχίας ανάμεσα στα δύο μας κράτη[2]. Παρέχει δε σαφή απάντηση αφ’ ενός στην δυστυχώς παρατηρούμενη εν Ελλάδι καταγραφή αντισημιτισμού, αφ’ ετέρου δε στην αμφισβήτηση του ευρωπαϊκού πολιτισμικού προσήμου του Ισραήλ, που συνδέεται μεν με τις ιστορικές συνθήκες δημιουργίας του, αντανακλάται όμως και στο οιονεί παλαιοευρωπαϊκό επίχρισμα της Φιλαρμονικής του Ορχήστρας.

Zubin-Mehta   Μιαν από τις ερμηνευτικά πλέον ευαίσθητες και απαιτητικές περιοχές του λόγιου μουσικού ρεπερτορίου υπερασπίσθηκε η Ορχήστρα στην πρώτη (31/01/2016) από τις 2 πρόσφατες συναυλίες της  στην αίθουσα «Χρήστος Λαμπράκης» (Φίλων της Μουσικής) του Μεγάρου των Αθηνών. Πρόκειται για το γαλλικό συμφωνικό ρεπερτόριο του ύστερου 19ου και ανατέλλοντος 20ού αιώνα. Το πρώτο μέρος της συναυλίας κάλυψαν έργα του Μωρίς Ραβέλ, το «χορογραφικό» ποίημά του «La Valse» (1920) και η δημοφιλής 2η σουίτα από την επίσης «symphonie chorégraphique» «Δάφνις και Χλόη» (1912). Χωρίς το άγχος μιας εκτεταμένης διάρκειας, ο Ζούμπιν Μέτα απόλαυσε με ευρύ τέμπο την οικοδόμηση της πρώτης, ολιγόλεπτης, σύνθεσης που σαρκάζει την αποδρομή μιας εποχής μέσα από την αποδόμηση ενός χαρακτηριστικού χορευτικού της συμβόλου. Έστω κι αν στη συνείδησή μας η μουσική του Ραβέλ συνδέεται με sonorités πλέον pâteuses, η ερμηνεία του Ινδού μαιτρ και των Ισραηλινών μουσικών του μάς γοήτευσε με έντονες εναλλαγές διάθεσης, άλλοτε ανενδοίαστα νοσταλγική, άλλοτε δυναμικά στιλπνή, γεμάτη παλμό και νεύρο, επιπλέον δε, αν δεν αποτελεί αυθυποβολή μας, και μ’ ένα «κλείσιμο ματιού» στη ολοένα και πιο γκροτέσκα πραγματικότητα της εποχής που ακολούθησε.Zubin Mehta4 001

Τα παστέλ χρώματα μάς ανέμεναν μεθυστικά το αργότερο στο εισαγωγικό «Lever du jour» της Σουίτας μέσα από λάγνα έγχορδα, πτηνόηχα ξύλινα κι ένα εξαίσια αισθησιακό φλάουτο, όλα τους να συμπράττουν για το υπόστρωμα αυτής της αρχαϊκής ποιμενικής ιστορίας αγάπης. Ο Μέτα ανέδειξε με ακρίβεια, αλλά και με την απαραίτητη φαντασία, τις ομορφιές ενός κλασσικού όρθρου και την θριαμβική ανατολή ενός χρυσού ήλιου, όλα με δραματουργικά και ατμοσφαιρικά φορτισμένη ανάλυση της αραχνοΰφαντης παρτιτούρας.

Μετά από παρόμοια άρση, όμως, η αγαπημένη μας 3η συμφωνία (1886) του Καμίγ Σαιν – Σανς,  που ακολούθησε ύστερα από το διάλειμμα, παρά την αδιαμφισβήτητη ενισχυτική παρέμβαση του εκκλησιαστικού οργάνου, δεν μάς έπεισε ως κάτι περισσότερο από μια διεκπεραιωτική  διαδρομή ενός υποτιμημένου συμφωνικού έργου, το οποίο άλλοι, λιγότερο διάσημοι ομότεχνοι του μετ’ ου πολύ 80χρονου Νέστορος της μπαγκέτας, αντιμετωπίζουν μολαταύτα με περισσότερη ευρηματικότητα στην αφήγηση και περισσότερη εμπιστοσύνη στη αρχιτεκτονική δομή και την αισθητική του εμβέλεια.

 

Αναδημοσίευση από την ΑΥΓΗ της Κυριακής 06.03.20

[1] Τα σχέδια της κας Έλλης Σολομωνίδου – Μπαλάνου φιλοτεχνήθηκαν ειδικά για το ηλεκτρονικό περιοδικό www.critics-point.gr  και προστατεύονται από τις διατάξεις περί πνευματικής ιδιοκτησίας. Απαγορεύεται η καθ’ οιονδήποτε τρόπο αναπαραγωγή ή χρήση τους χωρίς την άδεια της καλλιτέχνιδος.

[2] Τον στόχο αυτό υπηρέτησε εξάλλου και η προ ολίγων εβδομάδων επίσκεψη του Πρωθυπουργού στη Μεγαλόνησο, έστω και αν η σύμπτωσή της με απεργία των δημοσιογράφων περιόρισε την επικοινωνιακή της εμβέλεια στο εσωτερικό.

 

About Κυριάκος Π. Λουκάκος

Ο Κυριάκος Λουκάκος είναι δικηγόρος - διδάκτωρ Νομικής του Πανεπιστημίου της Κολωνίας, ειδικός επιστήμων στον Κύκλο Ποιότητας Ζωής του «Συνηγόρου του Πολίτη» και διαπιστευμένος διαμεσολαβητής από το Υπουργείο Δικαιοσύνης. Υπήρξε συνεργάτης του Γ’ Προγράμματος της Ελληνικής Ραδιοφωνίας στην παραγωγή και παρουσίαση εκπομπών όπερας (1994 – 2010), είναι ο κριτικός μουσικής της εφημερίδας ΑΥΓΗ, καθώς και τακτικό μέλος του Σωματείου «Υποτροφίες Μαρία Κάλλας», του Ωδείου Αθηνών, της «Κίνησης πολιτών για μιαν Ανοιχτή Κοινωνία» και της Ενώσεως Ελλήνων Θεατρικών & Μουσικών Κριτικών, στην προεδρία του διοικητικού συμβουλίου της οποίας εκλέγεται από του έτους 2005.