• Email newsletter

  • Ανακοινώσεις

  • Κουαρτέτο «Διοτίμα» – Μ. Θεοδωράκης

  • Ετικέτες

  • Archives

    • 2017 (138)
    • 2016 (148)
    • 2015 (131)
    • 2014 (170)
    • 2013 (137)
    • 2012 (70)
    • 2011 (1)
    • 2009 (1)
  • Σύνδεσμοι

«ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΣΥΝΑΥΛΙΑ» ΤΗΣ ΦΙΛΑΡΜΟΝΙΚΗΣ ΤΟΥ ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

Και πάλι ο Sir Simon Rattle στο πόντιουμ

 

Η ιστοσελίδα της Φιλαρμονικής του Βερολίνου και τα σχόλια των Γερμανών σχολιαστών ραδιοφώνου και τηλεοράσεως, που, όπως και το 2004, μετέδωσαν και πάλι, σε απ’ ευθείας ζεύξη με την Αθήνα, το πρωτομαγιάτικο Europakonzert μέχρι τη Σεούλ και το Τόκιο, έσπευσαν να υπενθυμίσουν, στο πλαίσιο άσκησης ήπιας πειθούς στο ανά την υφήλιο εκλεκτό κοινό τους,  ότι η Ελλάδα δεν είναι συνώνυμη του χρέους της, αλλά οφείλει να τιμάται ως «χώρα προέλευσης του ονόματος της Ευρώπης και λίκνο της δημοκρατίας». Σε κάθε περίπτωση, η  συναυλία, που προβλήθηκε και σε  γιγαντοοθόνη στον ηλιόλουστο κήπο του αθηναϊκού  Μεγάρου Μουσικής, αποτέλεσε ευκαιρία πραγματικής αναλαμπής του Χώρου, αφού η δεξίωση του Γερμανού πρέσβη κ. Peter Schoof, που ακολούθησε το πέρας της μουσικής φαντασμαγορίας, αποτέλεσε οιονεί κοινωνικό προσκλητήριο για την πρωτεύουσα. Τη δεξίωση τίμησε εξ άλλου με την παρουσία του ο πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας, ενώ διακρίναμε οι ίδιοι, μεταξύ πολλών εκλεκτών προσκεκλημένων, εστεμμένους και αιρετούς προκατόχους του, αλλά και πρώην πρωθυπουργούς της Χώρας.

Κοινός παρονομαστής των συναυλιών του 2004 και του 2015, πλην της ίδιας της περιώνυμης  Ορχήστρας, που κάθε χρόνο εορτάζει την ίδρυσή της (1/05/1882) σε μιαν ευρωπαϊκή πόλη, είναι και ο από του 2002 μόνιμος αρχιμουσικός της Sir Simon Rattle, μαέστρος ελάχιστα επιρρεπής στην εντυπωσιοθηρία, με απροκατάληπτους μουσικούς ορίζοντες και αξιοσημείωτη ιδιοποίηση του κατά περίπτωση ερμηνευτικού ήθους. Υπό αυτές τις προϋποθέσεις μετά βίας εκπλήσσει η υδραργυρική ελαφράδα και η ιδιωματική Italianità του Βρετανού στην εισαγωγή της όπερας του Gioacchino Rossini  «Semiramide», που εγκαινίασε το πρόγραμμα στην αίθουσα «Χρήστος Λαμπράκης» (Φίλων της Μουσικής), και μάλιστα παρά το γεγονός ότι η ερμηνεία αυτή αποτελούσε απόλυτη πρεμιέρα συνύπαρξης του Ρατλ και των Berliner Philharmoniker σε έργο Ροσσίνι (!). Ανατρέποντας το αναμενόμενο, λοιπόν, αντιμετωπίσαμε μιαν εκτέλεση όχι απλώς έμπλεη οργανικής καλλιέπειας, αλλά και υφολογικά αντάξια του Ιταλού προκατόχου του Ρατλ στη θέση αυτή, του Claudio Abbado.

Το μονάκριβο κοντσέρτο για βιολί και ορχήστρα, σε ρε ελάσσονα έργ. 47, του Jean Sibelius (α’ παρουσίαση: 19/10/1905), φόρος τιμής στην εφετινή 150η   επέτειο γέννησης του μεγάλου Φιλανδού συνθέτη, καταγράφεται ως ένα από τα πλέον προσωπικά και αδιαφιλονίκητα αριστουργήματα του 20ού αιώνα στο είδος αυτό. Με το έργο αυτό συνδέθηκε στενά, ήδη από τις απαρχές της σταδιοδρομίας του,  ο σολίστ Λεωνίδας Καβάκος, που απέσπασε τόσο το Βραβείο Σιμπέλιους 1985 (ex aequo με τον Σοβιετικό Ilya Kaler) όσο και το προνόμιο της  πρώτης παγκόσμιας ηχογράφησης (BIS-CD-500, 1991) της αρχικής εκδοχής του έργου (8/02/1904), εκδοχής που συν τοις άλλοις πείθει για την ορθότητα αναθεώρησης της παρτιτούρας. Συντηρώντας τις επιφυλάξεις μας για την εμφατική επιτήδευση που διατρέχει όλο και συχνότερα τις ερμηνείες του παγκοσμίου φήμης Έλληνα ερμηνευτή (ορατή και στο encore του J.S. Bach), οφείλουμε να επισημάνουμε με ικανοποίηση την υψηλής ενσυναίσθησης σύμπραξή του με τους Βερολινέζους και τον ηγέτη τους, τη βαθιά μουσικότητα και την τεχνική εντέλεια του αποτελέσματος. Παρόμοιο συνολικό επίπεδο δεν έχουμε το προνόμιο να απολαμβάνουμε συχνά στον τόπο μας, λόγος που ενισχύει την ευγνωμοσύνη μας προς τον «ανώνυμο Έλληνα του Λονδίνου», χορηγό μιας ακόμη επίλεκτης περίστασης στο πλούσιο συναυλιακό χρονολόγιο του Μεγάρου.

Στο πλαίσιο προώθησης της πρόσφατης εμπορικής κυκλοφορίας του κύκλου των 4 συμφωνιών του Robert Schumann από τη δισκογραφική εταιρεία της ίδιας της Φιλαρμονικής, δεν ξένισε το γεγονός ότι η συναυλία ολοκληρώθηκε με την  3η συμφωνία (1850, «του Ρήνου»), σύνθεση της οποίας ο παράτιτλος δεν παραπέμπει σε γεωφυσική αναπαράσταση, αλλά σε ευτυχισμένες στιγμές του μουσουργού πλάι στην αγαπημένη του Κλάρα κατά τον διάπλου του Ποταμού. Η ανάγνωση του Ρατλ αναδείχθηκε φυσική, χωρίς αγωγικές ή φραστικές ιδιορρυθμίες, με ευτυχείς οργανικές ισορροπίες και με ευγενείς όρους πραγμάτωσης καλλιτεχνικών προθέσεων από τον εξαίσιο σχηματισμό αυτής της «δημοκρατίας των μοναρχών». Το εύηχο μεγαλείο των κόρνων,  ως φωτοστεφούς σκέπης χρυσών εγχόρδων και ανεπίληπτων ξύλινων και χάλκινων, επιβεβαίωσε το διακύβευμα της εισέτι εκκρεμούς, αλλά πάντως  επικείμενης, διαδοχής του απερχόμενου το 2018 Σερ Σάιμον, στη θέση που υπηρέτησαν ένας Φούρτβαίγκλερ και ένας Κάραγιαν…

 

Δημοσίευση: ΑΥΓΗ της Κυριακής 24/05/2015

About Κυριάκος Π. Λουκάκος

Ο Κυριάκος Λουκάκος είναι δικηγόρος - διδάκτωρ Νομικής του Πανεπιστημίου της Κολωνίας, ειδικός επιστήμων στον Κύκλο Ποιότητας Ζωής του «Συνηγόρου του Πολίτη» και διαπιστευμένος διαμεσολαβητής από το Υπουργείο Δικαιοσύνης. Υπήρξε συνεργάτης του Γ’ Προγράμματος της Ελληνικής Ραδιοφωνίας στην παραγωγή και παρουσίαση εκπομπών όπερας (1994 – 2010), είναι ο κριτικός μουσικής της εφημερίδας ΑΥΓΗ, καθώς και τακτικό μέλος του Σωματείου «Υποτροφίες Μαρία Κάλλας», του Ωδείου Αθηνών, της «Κίνησης πολιτών για μιαν Ανοιχτή Κοινωνία» και της Ενώσεως Ελλήνων Θεατρικών & Μουσικών Κριτικών, στην προεδρία του διοικητικού συμβουλίου της οποίας εκλέγεται από του έτους 2005.