• Email newsletter

  • Ανακοινώσεις

  • Η διάσημη Εθνική Ορχήστρα της Ρωσίας, υπό Pletnev, με σολίστ Lugansky, στο Μέγαρο

    Η διάσημη Εθνική Ορχήστρα της Ρωσίας, υπό Pletnev, με σολίστ Lugansky, στο Μέγαρο

    Οι ετήσιες εμφανίσεις μεγάλων ορχηστρών του εξωτερικού στην Αθήνα κατά τους χειμερινούς μήνες δεν είναι πλέον πολλές,  εντούτοις εξακολουθούν να υπάρχουν, δίνοντας ένα ιδιαίτερο μουσικό στίγμα στα πολιτιστικά δρώμενα της πρωτεύουσας. Και πρέπει να υπογραμμίσουμε ότι οι εν λόγω συναυλίες πραγματοποιούνται πάντα χάρη στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (ΜΜΑ), που μέσα στους δύσκολους οικονομικά καιρούς που διανύουμε, έχει καταφέρει να κρατήσει ζωντανό ασφαλώς τον πιο δημοφιλή κύκλο του καλλιτεχνικού προγραμματισμού του, με τίτλο: Μεγάλες Ορχήστρες-Μεγάλοι Ερμηνευτές

  • Ετικέτες

  • Archives

    • 2020 (29)
    • 2019 (123)
    • 2018 (117)
    • 2017 (98)
    • 2016 (97)
    • 2015 (78)
    • 2014 (111)
    • 2013 (85)
    • 2012 (37)
  • Σύνδεσμοι

«ΑΓΡΙΟΣ ΣΠΟΡΟΣ»

Βαθμολογία: 9/10

Η νέα επιλογή της Ομάδας Νάμα για τη φετινή σεζόν είναι το σύγχρονο ελληνικό έργο «Άγριος Σπόρος» του Γιάννη Τσίρου, σε σκηνοθεσία Ελένης Σκότη στην Κεντρική Σκηνή του θεάτρου Επί Κολωνώ. Και τι απόλαυση να παρακολουθείς επιτέλους ένα έργο, που βασίζεται σε κείμενο γραμμένο αποκλειστικά για το θέατρο! Κείμενο που δεν πηγάζει από αυτοσχεδιασμούς ή από διασκευή βιβλίου. Καλοί οι πειραματισμοί, αλλά διακρίνεις τη διαφορά στην παράσταση όταν υπάρχει από πίσω μία στέρεη γραφή. Έτσι και εδώ το κείμενο σέβεται τη θεατρική σύμβαση. Αντιλαμβάνεσαι ότι κάποιος συγγραφέας ένιωσε την ανάγκη να εκφραστεί, σεβόμενος τα δεδομένα του θεάτρου. Υπάρχουν ρόλοι με αρχή, μέση, τέλος. Υπάρχουν σκηνές δεμένες μεταξύ τους σαν αλυσίδα, που η επόμενη δεν μπορεί να σταθεί χωρίς την προηγούμενη. Υπάρχει ουσία σε όσα λέγονται από άξιους ηθοποιούς, που εκμηδενίζουν την αξία των σκηνικών μέσων. Υπάρχει περιγραφή γνώριμων ανθρώπινων σχέσεων. Διακρίνεις ανάλυση χαρακτήρων, πράγμα δύσκολο σε σύγχρονο ελληνικό έργο, αφού και οι τρεις «τύποι» της παράστασης δεν σου είναι άγνωστοι. Στο κείμενο υπάρχουν οικείες φιγούρες σε οικεία περιβάλλοντα. Και κυρίως υπάρχει η συνέχεια στο ρεπερτόριο του θεάτρου Επί Κολωνώ. Η συγκεκριμένη «πόρτα» μας έχει κακομάθει στο ανέβασμα έργων με πολιτική χροιά, αποφεύγοντας τις «δήθεν» παραγωγές, που ποντάρουν στην επιτηδευμένη πρόκληση ή το «αστικό» θέατρο, που παίζει εκ του ασφαλούς. Εξάλλου και ο «Άγριος Σπόρος» αποτελεί μία σύγχρονη πολιτική αλληγορία.

Πρόκειται για ένα κοινωνικό δράμα, που δε καταθλίβει, καθώς είναι μπολιασμένο με δόσεις «μαύρου» χιούμορ. Το έργο πρωτοανέβηκε πριν δύο χρόνια σε σκηνοθεσία του κου. Τσέζαρις Γκραουζίνις στη Θεσσαλονίκη (Θέατρο Αριστοτέλειον) με τους Ιεροκλή Μιχαηλίδη (Σταύρος), Μυρσίνη Χρυσοχοΐδου και Κίμωνα Κουρή (Τάκης) και μεταφέρθηκε την επόμενη χρονιά στην Αθήνα (Θέατρο Ακροπόλ). Ο κ. Μιχαηλίδης εξάλλου είχε πρωταγωνιστήσει το 2006 στα «Αξύριστα Πηγούνια» (βαθμολογία: 8/10) του κου. Τσίρου  (σελ. 10). Το θεατρικό έργο «Αξύριστα πηγούνια» πήρε το 2004 το Α’ κρατικό βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου θεατρικού συγγραφέα στο θεατρικό διαγωνισμό τού υπουργείου πολιτισμού. Το Θεατρικό έργο «Τα Μάτια Τέσσερα» πήρε το βραβείο Δραματουργίας Κάρολος Κουν 2010. Ο συγγραφέας κ. Γιάννης Τσίρος έχει δουλέψει και στον κινηματογράφο ως σεναριογράφος σε ταινίες με καλή φεστιβαλική καριέρα. Το φιλμ «Το φως που σβήνει» πήρε το 1ο βραβείο καλύτερης ξένης ταινίας στο διεθνές φεστιβάλ Λέτσε (Ιταλίας) το 2001, το 1ο βραβείο ποιητικής ταινίας στο διεθνές φεστιβάλ Μόσχας (2002), το 1ο βραβείο καλύτερης ταινίας στο διεθνές φεστιβάλ Καΐρου (2002), και το βραβείο κοινού στο μεσογειακό φεστιβάλ Κολονίας (2002). Η ταινία «Το βουνό μπροστά» πήρε το 3ο βραβείο καλύτερης ταινίας στο φεστιβάλ Μόσχας το 2010. Η ταινία «Άπνοια»  πήρε στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης 2010 το βραβείο Διεθνούς Ένωσης Κριτικών (FIPRESCI), καθώς και το βραβείο Κοινού. Το σενάριό του για την ταινία «Ο εχθρός μου» του κου. Γιώργου Τσεμπερόπουλου κέρδισε το βραβείο σεναρίου από την Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου (ΕΑΚ).

Βρισκόμαστε στα τέλη Ιουλίου στην Ελλάδα. Στην παραλία του Αμμουδίου ο χοιροτρόφος Σταύρος (Τάκης Σπυριδάκης) διατηρεί επί εννιά χρόνια μία καντίνα, που ψήνει σουβλάκια. Τον βοηθά στη δουλειά η κόρη του Χαρούλα (Ντάνη Γιαννακοπούλου). Ο Σταύρος είναι σε διάσταση με τη σύζυγό του. Η εξαφάνιση ενός νεαρού Γερμανού τουρίστα κινητοποιεί τις τοπικές αστυνομικές αρχές, οι οποίες επί σκηνής εμφανίζονται μέσα από το χαρακτήρα του μπάτσου Τάκη (Ηλίας Βαλάσης). Αυτή είναι η «ανάγνωση» της παράστασης σε ένα πρώτο επίπεδο. Κατά τα άλλα το κείμενο περιγράφει μία Ελλάδα ανήμπορη απέναντι στους συμμάχους της. Μία Ελλάδα που τάισε, πότισε και χόρεψε Ολλανδούς, Γερμανούς, Αυστριακούς, Σουηδούς και που βρίσκεται «με την πλάτη στον τοίχο», απογοητευμένη ακόμα και από τους Γάλλους («Περίμενα οι Γάλλοι να βοηθήσουν»). Μία Ελλάδα όμως που όπως αυτή δικαιούται να έχει προκαταλήψεις (ο αγνοούμενος περιγράφεται ως «φρικιό» και ο γυμνισμός του είναι κατακριτέος), έτσι δε δικαιούται να ομιλεί για τις προκαταλήψεις των άλλων, που συντάσσουν κατηγορητήρια και για αδικήματα που δεν έγιναν. Ο κ. Τσίρος παρουσιάζει τα πράγματα ως έχουν («Στα τσιγκέλια των επενδύσεων κρεμάσαμε τις ελπίδες μας»), περιλαμβάνοντας την ψυχή του ήρωά του σε ένα τραγούδι.

Η παράσταση οφείλει μέρος της επιτυχίας της στην έξοχη σκηνοθεσία της κας. Ελένης Σκότη. Η καταξιωμένη σκηνοθέτις («Αγαπητή Ελένα», 2001, «Ποτέ μην κολυμπάς μόνος», 2006, «Ροτβάιλερ», 2009, «La Chunga», 2010, «Αλεπούδες», 2013) κατευθύνει τους ηθοποιούς, χωρίς το έργο της να φαίνεται, πλην μίας στιγμής έξαρσης θυμού, που οι ηθοποιοί αλλάζουν τελικά θέσεις και όσες φορές πρέπει να επανατοποθετήσουν σκαμπό και καρέκλες.

Ο κ. Τάκης Σπυριδάκης (ηθοποιόςσκηνοθέτης και σεναριογράφος) δεν είναι άγνωστος στο ελληνικό κοινό. Απόφοιτος της δραματικής σχολής του Εθνικού Θεάτρου εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη μεγάλη οθόνη στα 25 του, ερμηνεύοντας έναν από τους πρωταγωνιστές της ταινίας «Γλυκιά Συμμορία», σε σκηνοθεσία του Νίκου Νικολαΐδη (1983). Για την ερμηνεία του εκείνη απέσπασε το ειδικό βραβείο ερμηνείας στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Αξιοσημείωτη ήταν και η δεύτερη κινηματογραφική εμφάνισή του στη «Λούφα και Παραλλαγή» του κου. Νίκου Περάκη (1984). Ακολούθησαν η «Πρωινή Περίπολος» (Νίκος Νικολαΐδης, 1987), «Προστάτης Οικογένειας» (κ. Νίκος Περάκης, 1997), «Μαύρο Γάλα» (κ. Νικόλας Τριανταφυλλίδης, 1999), «Αυτή η Νύχτα Μένει» (κ. Νίκος Παναγιωτόπουλος, 2000), ενώ μόλις ξεκίνησε η προβολή στις ελληνικές αίθουσες του «The Republic» (κ. Δημήτρης Τζέτζας, 2015). Το 1994 κέρδισε και βραβείο καλύτερου νέου σκηνοθέτη για το φιλμ «Ο κήπος του Θεού» στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Ο ηθοποιός υποδύεται το Σταύρο αρχετυπικά. Η αθωότητα του επαρχιώτη συνυπάρχει στην ερμηνεία του με τη βία του αυθαιρετούντα Έλληνα. Το λαϊκό αίσθημα συμβαδίζει με την κερδοσκοπική κουτοπονηριά.

Ο κ. Σπυριδάκης έπαιξε με την κα. Ντάνη Γιαννακοπούλου και πέρυσι στο έργο «Ο Κουλοχέρης του Σποκέιν» (A Behanding in Spokane) . Η 29χρονη κα. Ντάνη Γιαννακοπούλου, που πέρυσι «το πάλευε» με ανύπαρκτο ρόλο στο «Ντόλλυ, η προξενήτρα»  του Θόρντον Ουάιλντερ, φέτος αναμετράται με ένα δύσκολο χαρακτήρα. Έχει στιγμές συγκίνησης και έντασης. Ίσως το «σπάσιμο» στο τσόφλι, που την τυλίγει θα βοηθούσε σε ένα πιο «απελευθερωμένο» παίξιμο. Χρειάζεται η τεχνική, αλλά αισθάνεσαι ότι εγκλωβίζει το συναίσθημά της περισσότερο από ότι χρειάζεται.

Ο αστυνομικός του κου. Ηλία Βαλάση είναι ο κλασικός κομπλεξικός μπάτσος. Πληγωμένος ερωτικά από τη Χαρούλα στο παρελθόν, ξεσπά στον πατέρα της, μόλις βρίσκει την ευκαιρία. Και τί αποκάλυψη στο ρόλο ο πρώην αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού κ. Ηλίας Βαλάσης! Ο καλλιτέχνης έχει διανύσει μεγάλη απόσταση από παίκτης του Survivor, παρουσιαστής του ριάλιτι «Φάρμα2» και του τηλεπαιχνιδιού «The Biggest Game Show in the World». Με θεατρικές εμφανίσεις «off off Broadway» (2010: «Ραγιάδες», 2012: «Οι τρεις αδελφές») φέρει στο ρόλο του Τάκη ένα φυσικό παίξιμο. Ερμηνεύει με επιτυχία την προσποιητή και επιβεβλημένη ευγένεια του οργάνου της τάξης, ενώ ο ίδιος μέσα του «βράζει» και θέλει να τα σπάσει όλα.

Με απλά μέσα, ίσως και λόγω της χρήσης της σκηνής από άλλες παραγωγές που φιλοξενούνται στον ίδιο χώρο, ο διευθυντής παραγωγής κ. Γιώργος Χατζηνικολάου έστησε τα σκηνικά του (μία οθόνη προβολής, βότσαλα, καντίνα, τραπέζι, καρέκλες, φράχτης). Ο ίδιος είναι υπεύθυνος και για τα κοστούμια του έργου. Οι φωτισμοί του κου. Αντώνη Παναγιωτόπουλου παρακολουθούν το πέρασμα της ημέρας και τις ψυχικές διακυμάνσεις των τριών πρωταγωνιστών. Η μουσική του κου. Στέλιου Γιαννουλάκη φέρει μία πίπιζα στα αυτιά μας, ενώ ο ίδιος επιμελήθηκε τους ήχους, που περιλαμβάνουν φωνές ανθρώπων, ζώων και θάλασσας. Καλλιτεχνική διεύθυνση παραγωγής: κ. Γιώργος Χατζηνικολάου. Φωτογραφίες: κ. Δημήτρης Στουπάκης. Βοηθός σκηνοθέτη: κα. Περίκλεια Χονδροπούλου.

 «Άγριος Σπόρος» ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΔΡΑΜΑ. •ΘΕΑΤΡΟ ΕΠΙ ΚΟΛΩΝΩ-ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ (Ναυπλίου 12 & Λένορμαν, Κολωνός). Πληροφορίες  στο τηλ. 210-5138067.Παράταση παραστάσεων: μέχρι Κυριακή 22 Μαΐου 2016

Μέχρι και 27 Απριλίου (Μ. Τετάρτη) το πρόγραμμα παραμένει ως έχει:

Ημέρες & ώρες παραστάσεων:   Σάββατο – 6:00 μμ

Κυριακή – 9:30 μμ

Δευτέρα – 9:00 μμ

Τρίτη – 9:00 μμ

                                                           Τετάρτη – 7:30 μμ

Από 7 Μαΐου έως 22 Μαΐου (την εαρινή περίοδο μετά το Πάσχα):

Ημέρες & ώρες παραστάσεων:   Σάββατο – 6:00 μμ

Κυριακή – 9:30 μμ

Τρίτη – 9:00 μμ

Τετάρτη – 7:30 μμ

Διάρκεια: 100 λεπτά (χωρίς διάλειμμα). Τιμές εισιτηρίων: 16,00€ γενική είσοδος. 12,00€ φοιτητικό, ανέργων (Σάββατο και Κυριακή). 10,00€ φοιτητικό, ανέργων (Δευτέρα και Τρίτη).

About Κωστής Δ. Μπίτσιος

Ο Κωστής Δ. Μπίτσιος είναι δικηγόρος. Σπούδασε Νομικά και Δημοσιογραφία. Είναι τακτικό μέλος της Ένωσης Ελλήνων Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών. Γράφει για θέατρο, χορό, όπερα και μουσική στο www.critics-point.gr και για κινηματογράφο, τηλεόραση και μουσική στο www.apotis4stis5.com